En İyi Yaşım Oldu mu?

Daha önce 2025’in ortasında bir yazı yazmıştım ve bu yılın en iyi yılım olmaya aday olduğunu söylemiştim. Özellikle 2019 ile benzerliğini yazmıştım ancak devamı hiç öyle olmadı. Hayatımı değiştiren ay olarak gördüğüm Temmuz’a girmeden yazmıştım ve gerçekten Temmuz’dan da yılın geri kalanından da beklentim çok büyüktü ancak hayat çok farklı bir yere sürükledi. 2. spoiler en iyi yılım hala 2019, 21. yaşım. Peki neden farklı yöne sürüklendi?

Araba Aldım

Hiçbir zaman öyle büyük bir araba hevesim olmadı. Sanırım geçirdiğim bir trafik kazasında, kelimenin tam anlamıyla ölümden dönmüş olmamın bunda etkisi büyük. Neyse, bu yıl maddi kazancım çok iyi düzeye gelince bir arkadaşım neden araba almıyorsun dedi. Hızlı bi hesapla alabileceğimi gördüm ancak almam biraz sürdü çünkü öncelikle bu benim için bir eşikti, gittikçe düzenli ve yetişkin bir hayata çekiliyordum. Araba da bunun en büyük adımlarından biriydi. İkinci neden de neye göre alacağıma karar verememek oldu. Günün sonunda Temmuz’da alacağım diye yola çıktığım arabamı yılın son çeyreğinde alabildim.  Bu karar basit gibi görünse de benim için kırılım noktalarından biriydi. 

Sonuçsuz Kalan İçerik Üreticiliğine Dönme Çabalarım

2024’te tüm çok takipçili hesaplarımı silip bir daha göz önünde olmayacağım demiştim. Herkes de bu kararımı eleştirdi ve haklı çıktılar. 2025 Nisan gibi tekrar yeni bir hesapla ve konseptle geri döndüm. Daha doğrusu dönmeyi denedim ancak olmadı. Birkaç defa yeniden içerik ürettim, özellikle Japonya’da çok iyi şeyler çektim ama yine de olmadı. O itici gücümü bulamadığım için devam edemedim. Hala dönmeyi düşünüyorum, deneyeceğim

Kim bilir belki de 28. yaşımda o itici gücü bulurum ve bu serüven devam eder…

Birbiriyle Savaşan 2 Odin! Hangisi Kazandı?

Bu yaşımın en büyük konularından biri de birbiriyle savaşan iki Odin arasında sürekli gidip gelmem oldu. 

• İlk versiyon: Hırslı, hızlı, risk alan, sahnede olmayı seven Odin.
• İkinci versiyon: Sakin, güvenli seçimler yapan, düzenli bir hayatı tercih eden Odin.

Bu yılın en büyük sorularından biri hangi Odin gerçekti? Hangisini seçmeliydim? Geçen yıl bu soru öyle büyük bir soru değildi çünkü doğru cevap Sakin Odin’di. Çünkü Hırslı Odin her şeyi kaybetmesine sebep olmuştu, o zaman doğru tercih ikinci Odin olmalıydı. Ancak bu yıl bir şeyi fark ettim kaybettim olarak gördüğüm şeyleri kazanmamı sağlayan da ilk versiyonumdu. O halde yanlış bir tercih mi yapmıştım? 

Dengedeki Odin Mümkün mü?

İki yıl önce ilk terapi almaya başladığımda fark ettiğim gerçeklerden biri hayatı siyah ya da beyaz olarak görüyor olmamdı. Ama hayat daha çok griliklerden oluşuyordu. Ben de o zamandan beri hayatıma grilikleri getirmeye çalışıyorum. İki Odin arasındaki savaşı da böyle çözmeye karar verdim. 

İkisinin bir dengesini yaratmayı deniyorum. Çünkü büyük şeyler yapmak isteyen Odin de benim asıl parçalarımdan biri, huzurlu bir yaşam isteyen Odin de ve ideal dengeyi bulabilirsem ikisinin de aynı anda olması mümkün. Bu dengeyi tam bulamadım ama çok yakın olduğumu hissedebiliyorum. 28’in ana konularından biri de bu dengeyle beraber hızla yol almak olacak sanırım.

En Güçlü Yanım Adaptasyonmuş!

Bu yıl ekibimdeki bir arkadaşım Odin senin en güçlü yanın her şeye adapte olabilmen gibi bir şey dedi. Başta tam anlamadım, hatta iyi bir beyaz yakasın falan dedi bozuldum da Ama sonra fark ettim ki gerçekten de öyle. Zamanında ders kıstasımdı çok başarılı oldum, tembellik istedim çok iyi tembel öğrenci oldum. İstanbul’a geldim hemen adapte oldum. Girişimci oldum en iyisi olmaya çabaladım, beyaz yaka oldum yine öyle. 

Bu tarz başarılarımı anlatırken de hep ben sıradan biriyim, ortalama bir zekaya sahibim, ortalama bir aileden geliyorum ben yapabildiysem herkes yapabilir diyordum. İnsanlar bunu ego gibi algılasa da gerçekten inanıyordum buna ama adaptasyon, insanların bana inanmamasını açıklayan şey oldu. Ben gerçekten çok iyi adapte olabiliyorum. İçinde bulunduğum ya da olmak istediğim kişi/olay neyse onun gerekliliklerini direkt kendime embed edebiliyorum. 

Sırada da bahsettiğim griliklere, dengeye adapte olmak var. Bu da çocuk oyuncağı olmalı benim için

Yetişkinliğe Geçiş, Yaşlılığın Başlangıcı

27’de ilk defa fiziksel yaşlılığı hissetmeye başladım, eski gençlik enerjim azaldı: daha çabuk yoruluyorum, daha çabuk sıkılıyorum, daha çabuk uykum geliyor… Ama bunlardan ziyade o gençlik cesareti azalmaya başladı, daha mantıksal ve yetişkin gibi hareket etmeye başladım. Olaylara da daha az tepki veriyorum artık. Asla kabul etmem dediğim şeylere okey deyip geçiyorum. 

Eskiden söze ‘bir genç olarak’ diye girip yaptıklarımı anlatırdım ama 28 itibariyle bunu diyemeyeceğimin farkındayım. 27 son gençlik yaşımdı. Seni özleyeceğim genç Odin, herkesten çok şey yaşadın, çok kazandın, çok kaybettin, çok denedin, çok yanıldın, çok sevdin, çok sevildin, çok üzüldün, çok başarılı oldun, çok da başarısız… Ama her şeyinle muhteşem yıllar yaşattın, iyi ki o yılları yaşadık, iyi ki şimdiki biz o yılların birikimiyle geldi. Böylesi eşsiz bir hikayenin bir benzeri dahi yok.

Sonuca Ulaşabilecek miyim Eyy 28?

27’de iş hayat dengesini oturttum, 28’de de sonucuna çok yakın olduğum iki Odin arasındaki dengeyi oturtacağım. Asıl Odin kim ve nasıl bir yaşam istiyor bu yılın sorusu olacak bence. 

Hayatım artık belirli bir düzene oturdu. Öyle büyük kırılımlar olmayacak gibi. Belki de arkadaşlarımın ve ailemin dediği gibi: Arabamı aldım, işim-gücüm yerinde, askerlik kapıda… Sırada artık bir aile kurmak mı var? Kim bilir… Ama ne olursa olsun şunu biliyorum: çok sakin bir yaşamı da çok hareketli bir yaşamı da istemiyorum. Ya büyük bir hikaye yaratmak ya da büyük bir hikayenin parçası olmak istiyorum. Sıradan, noname biri olmak istemiyorum. Büyük farklar yaratan biri olacağım.

Ve evet Eyy 28 ne olacak bu yeni yılda? Asya planım tamamen çöpe mi gitti? Yoksa yeni bir rota mı çiziliyor fark etmeden? Bir hikayem olacak mı yoksa çoktan bitti mi? Yetişkinliğin ilk yılı nasıl geçecek? Mucizeler olacak mı? Ve en önemlisi, kadere yeniden inanacak mıyım?

Seni özleyeceğim genç Odin… Ama şimdi sırada seni taşıyan, senden büyüyen, senden denge kuran yetişkin Odin var. 28, artık bir yolculuğun sonucu değil; yeni bir hikâyenin başlangıcı. Ve bu kez sahneye sadece biri değil, her iki Odin birlikte çıkacak.

Hoş geldin 28. yaş…
Beni, bizi şaşırt!

Icarus’tan Daha Kötü Bir Düşüş?

Sonra ise Icarus’a olan bana da oldu ve kanatlarım yandı, sadece yere düşmekle kalmayıp birçok açıdan eksilere indim.  Oradan toparlamak da imkansız gibiydi, hatta bir arkadaşımın çok sonradan dediği gibi o durumda intihar etsen kimse garipsemezdi, neden diye sormazdı. Neyse ki bir şekilde oradan da çıktım ve yine uçmaya başladım. Üstelik yine normal yollardan giden Odin’e göre daha yüksekteydim. Ama rüya gibi geçen o yıllardan daha aşağıdaydım. Yine de şu anki yükseklik de gayet iyi ve çok güvenli, tam Icarus’un babasının belirttiği seviyede.

Mucizeler Yok Mu Oldu?

Peki tekrar rüya gibi bir yaşam olmasının önündeki engel ne? Mucizeler mi yok oldu? Yoksa başka bir şey mi var? Aslında bunun cevabı benim için net: mucizeler her zaman var. Var ama onlara inanmayı seçtiğimiz müddetçe var. Tüm o geçmişteki imkansızların gerçek olması, hayallerime bir bir kavuşmam hepsi onların bir gün gerçek olacağına inanmamla gerçek oldu. Sanki geleceği görüyormuşçasına inandım gerçek olduklarına ve o gelecek geldiğinde gerçek oldular, neredeyse tam tarihlerine kadar geçek oldular.

Neden Artık Mucizelere İnanamıyorum?

Mucizelerin gerçek olduğunu ve gerçekleşecek olduğunu biliyorum ama asıl mesele hangisine inanacağım. Onlarca olasılık var ve hangisi doğru olan? Hangi mucizeyi seçeceğim? Örneğin uçtuğumdan yükseklik yerine daha yükseğe uçabileceğime mi inanmalıyım yoksa bu yükseklikten memnun olup yalnız uçmamayı mı düşünmeliyim? Ya da uçtuğum rotayı mı komple değiştirmeliyim? 

Eskiden benim için rota tekti ve netti bu yüzden o yol üzerindeki o imkansızlıklara erişeceğime, mucizelerin gerçekleşeceğine inandım ve gerçek oldular. Ancak artık seçemiyorum, hangisi benim için doğru? Ya da bunların hiçbirini düşünmeyip birini seçip ilerlemeli miyim? En kötü karar bile kararsızlıktan iyi değil mi? Sonuçta yanlışları bolca olsa da olduğum konuma hızlı seçimlerim getirdi ve bulunduğum konum çok iyi.

Neden Artık Mucizelere İnanma Zamanı?

Az önce anlattığım tekrar kanat çırpıp stabil bir yüksekliğe ve hıza erişene kadar her şey çok iyiydi. Çünkü bir şeyi inşa ediyordum, daha doğrusu enkazdan çıkıyorum. İnsanın büyük bir meşgalesi olduğunda bazı şeyleri görmezden gelebiliyor, hayata adaptasyonun bir parçası sanırım bu. 

Benim için bu enkazı kaldırma süreci bitti hatta hayatımı hiç olmadığı kadar stabil bir duruma getirdim. Bu yüzden artık kaçamıyorum seçim yapmaktan, bir varış noktası olmadan yaşamaktan. Artık bir şeylere inanmanın, mucizelere tutunmanın zamanı geldi. Hangi mucizelerin gerçek olacağını eski günlerdeki gibi hikayelerimde görürüz belki de

27. yaşıma merhaba yazımda bu yıl için dizginleri elime alıyorum demiştim ama tam olarak almam 6 ay sürdü Öncelikle yıl çok kötü başladı, Şubat’ta ailemin evine 5-6 günlüğüne inzivaya gittim ve döndüğümde çok iyi bir başlangıç yaptım. Hayatımda ilk defa iş yaşam dengesini kurup anda yaşamayı çözdüm. İşimde üretkenliğim ve odağım arttı, her şey çok daha akışında ilerlemeye başladı. Bu da beni hem daha mutlu, hem daha huzurlu biri yaptı. Ancak hala tamamlanmayan şeyler vardı…

Enkazı Kaldırmak

2023 yılında kendime bir enkaz yarattım, 2024’te ise bu yıkıntı şekil değiştirse de sırtımda taşımaya devam ettim ancak 2025 öyle olmadı. 2025’te yukarıda bahsettiğim inzivadan sonra enkaz yok olmaya başladı. Yok olma hızı ise hiç beklemediğim kadar iyiydi. Mayıs ayına kadar neredeyse hiçbir enkaz kalmamıştı, maddi manevi çok iyiye gidiyordum. 

Mayıs ayında ise uzun zamandır beklediğim kırılma gerçekleşti. Aştığıma kendi inandırdığım ama aslında aşamadığım son bir enkaz vardı. Bu enkazı aklımla ve tüm benliğimle ne kadar çabalarsam çabalayayım üzerimden atamamıştım. Neyse ki 2025’in şansı burada da yüzüme güldü ve Mayıs sonunda tesadüfen -detayına girmeyeceğim- bir şey fark ettim. Bu farkındalığın hemen ardından Japonya’ya seyahate gittim. Bu seyahat, uzun zamandır ihtiyacım olan o temiz hava gibiydi. Hem zihinsel hem duygusal olarak bambaşka döndüm.

2025 En İyi Yılım Olabilir mi?

Geçmişte çok ütopik ve iyi yıllar yaşadım. Özellikle 2019 ve 2021 benim için çok iyi yıllardı her anlamda. Bu yılın yarısı tamamlandı ve bu yazıyı yazarken fark ettim ki birçok farklılık olsa da yapı olarak 2019’a çok benziyor. Şubat ve Mayıs kırılımları, Haziran geçişi ve başlangıçlara hazırlık… 

2025 iyi geçmiş olsa da hala 2019’u geçebilmesi için eksikleri var ama şanslıyım ki Evren buna hazırlıyor gibi. Fark etmeden Temmuz ayına tıpkı o zamanki gibi bir başlangıç, dönüşüm hedefi koymuştum. Yine Eylül ayına kadar bir hedefim var. Bunları bu benzerliğin farkında olmayarak hazır hissettiğim için belirlemiştim. Birkaç gün sonra Temmuz ayı başlayacak, benim için değişimlerin başlangıcı olan bu ayın şimdiden çok iyi geçeceğini görüyorum ve tıpkı 2019’daki gibi sürprizler yapmasını bekliyorum

Ez cümle uzun zamandır beklediğim döngülerden arındım, huzurluyum, mutluyum, dengedeyim… Yine birkaç yıldır hissedemediğim evrenin yanımda olmasını da hissetmeye başladım ve çok şükür rüzgar benden yana. Gen Z deyimiyle prime dönemime giriyorum diyebilir miyiz?

Hayır! Güne böyle başlamak istemiyordu, hatta güne hiç başlamak istemiyordu. Geceki acıyı yaşamaya devam etmek istiyordu. Saatler önce bir yandan çok istediği, bir yandan da hiç istemediği bir gerçekle yüzleşmişti ve vücudu da psikolojisi de hiç beklemediği kadar çok tepki vermişti. Çok ağır gelmişti. Bunca yaşadığına rağmen hala ağır gelen şeylerin olması inanılmazdı. Belki hiç gerçekten başına geleceğini düşünmediği şey gerçek olduğu içindi. Kader yine acı tarafını göstermişti. 

Ard arda gelen telefonlar, haberler ve krizin nedenini hala anlamamaları güne başlamasına neden olmuştu. Hızılıca ofisin yolunu tuttu ama daha yolda kalbine giren ağrılarla günün zor geçeceğini anladı. En son tüm kariyerini bırakıp yep yeni bir rota çizdiğinde böyle acılar oluşmuştu. Ama bunun daha başlangıç olduğunu bilmiyordu.

Gün hızlı başlamış, kriz çözülmüş olsa da sonuçları ve analizleri devam ediyordu. Bir yandan önceki gecenin ağırlığı devam ederken bir yandan da işteki stresi azaltmaya çalışıyordu. Ancak vücudu durumun iyiye gitmediğini her fırsatta belli ediyordu. Rutin bir toplantıdayken kalbindeki ağrılar neredeyse orada yığılmasına neden olacaktı ama kimseye açıklama yapmak istemediğinden dayanabildiği kadar dayandı. 

Toplantı biter bitmez nabzını ölçmek için bir tansiyon aleti bulabildi ve nabzının sonucunu beklerken tansiyonu çok yüksek çıktı. Bu ne demekti? Tansiyon ne demekti? Sadece yaşlılarda ya da yediğin bir şeyden dolayı olmaz mıydı? Anlamıştı ki öyle değildi ve biraz daha zorlarsa ciddi sorunları olabilirdi. O an tansiyonunu ölçen kadının sonradan dediği gibi bunlar ciddi belirtiler, hele de bu yaşlar için…

Ne yapıyodu kendine? Buna değer miydi? Psikolojisini zaten yerle bir etmişti. Fiziksel sağlığını da yok etmeye ne gerek vardı? Ne değişecekti? Zamanı geri alamıyordu, hatayı düzeltemiyordu. Artık kabullenmesi lazımdı, bazı kararların sonuçları geri alınamaz olur. Üzülmek neyi değiştirecekti? Bunca zaman üzülmüştü, çabalamıştı, dönüşmüştü de ne olmuştu? Ne kazanmıştı? O hatayı geriye alabilmiş miydi? Hayır! O, tercihini yapmıştı, kader buydu, daha önceden düşündüğü değil. Kader oyununu oynamıştı ve kazanmıştı, bunu kabullenmeliydi artık. 

Belki de içten içe, belki de istemeyerek olsa kabulleniyordu bunu çünkü o ilk günden sonra bir daha ne kalbinde bir ağrı ne de başka bir belirti hissetmişti. O hep beklediği mucize belki de hatasını geriye alabilmek değil de sonuçlarını atlatabilmesiydi, o atlatamadığı tek sonucu da atlatıyordu. Eğer bu gerçekleşirse mucize tam da bu olurdu.

Annenin tek bir cümlesi, üstelik yüzüne karşı bile değil, telefonda söylediği bir cümle sana başından aşağı kaynar sular dökülmek deyiminin mecazen değil de gerçekten o etkiyi bıraktığı için söylediğini öğretmemiş miydi? Tüm hayatın boyunca kaçtığın şeyin ta kendisine dönüştüğünün üç kelimeye sığdırılması ve bunun gerçeğin ta kendisi olması yeterli sanki tüm o silsileleri başlatması için…

Yine yakın zamanda düşüncelerine ve zekasına önem verdiğin biri umutsuzluğunu ve aksiyonsuzluğunu yüzüne vurunca da benzer hissetmemiş miydin? Hep eleştirdiğin kişilerden birine dönüşmüş olmayı neden kendin fark edememiştin? Eleştirdiğin çarkın en sağlam dişlilerinden biri olmuştun. Nasıl “ne olursa olsun ben yoluma bakarım” diyenlerden oldun? Hep eleştirdiğin bu değil miydi? Herkes böyle yaptığı için şu an bu halde değil miydik?

Kendinle Yüzleşip İlerleyebilmek

O konuşma yaşandığından beri birçok konuyu düşünüyorum. Bunlardan biri de hayatımı bir kişinin büyük farklar yaratabileceğini kanıtlamaya adayacakken böyle birine nasıl dönüştüğüm ama neyse ki artık bunun gereksiz bir meşgale olduğunu biliyorum. Önemli olan bu sorgulamalar yerine tekrar o farkları yaratacak birine nasıl dönüşeceğime odaklanmak. Bu odağı da yaratabilmeye başladım ve uzun zaman sonra tekrardan o heyecanı hissetmeye başladım. 

Ne kadar zorlasam da sanırım büyük bir varış noktası belirlemeden motivasyonunu sağlayabilen biri değilim. Hep bir kişinin bile büyük farklar yaratabileceğine inandım, bu yüzden de hep çok çalıştım, çok öğrendim. Hatta ben ne kadar iyi ve yetkin olursam yaratacağım fark da o kadar çok olacaktı. Bu duyguyu, bilinci bastırıyordum bir süredir. Bu yeniden uyanan bilinçle beraber artık ufuk daha görünen bir hale gelmeye başladı, içimdeki ateş yeniden alevlenmeye başladı.

Bir süredir bastırdığım tek şey bahsettiğim bilinç de değildi. Ben hep farklıydım, daha ilerideydim, kolay/sıradan yolu tercih etmeyendim. Kendimce nedenlerle bu tarafımı da yok sayıyordum ama insan nihayetinde özünü bir yere kadar bastırabiliyor. Ya da bir başka bakış açısıyla bazen bir süre bastırmak gerekir ve o ‘bazen’in süresi dolmaya başlar. 

Özetle kendimden çok emin olduğum bir konuda, “bana ne dediğim” bir konuda o kişinin söyledikleri sanki geçmişimdeki benle yaptığım bir konuşma gibiydi. Hayatımda bu üç dört defa oldu sanırım ama bazen bazı insanların görevi bu gibi. Gelirler o konuşmayı yaparlar, o büyük değişimlerin tetikleyicisi olurlar. O tetikleyici insanlar bazen geçici, bazen kalıcı olur. Bazen görevleri o bir cümledir, bazense hayatımızın bir parçası olmaktır…

Geride Bırakmanın Anlamı

İnsan bazı şeyleri geride bırakmak istediğinde, genellikle bunu özgürlükle, rahatlıkla ve hafiflemekle ilişkilendirir. Ancak geride bırakmanın her zaman beklenen rahatlamayı sağlamadığını fark etmek şaşırtıcıdır. Kimi zaman eski yüklerin yerini hiç bilmediğimiz yenileri alır. Ben uzun süre geride bırakmanın beni tüm sıkıntılarımdan kurtaracağını sandım ama kendi içimdeki belirsizlik ve çelişkilerle baş başa kaldım. İçimde zaman zaman “Acaba bırakmaya hazır değil miyim?” sorusu yankılandı. Belki de bırakmanın içinde gizlenen asıl korkum, bir şeylerden vazgeçmenin yenilgi gibi algılanmasıydı.

Tekrarlayan Anılar ve Beklenmedik Kopuş

Yaklaşık iki buçuk yıl boyunca zihnim sürekli aynı yerde dönüp dolaştı. Aynı hatıralar, aynı yüzler ve aynı eski hikâyeler sürekli tekrar edip durdu. Bilinçaltım sanki hiç yenilenmeyen bir müze gibiydi; her gün yeniden gezmeye başlıyor, her defasında sanki ilk kez görüyormuş gibi durup aynı ayrıntıları inceliyordum. Duvarlar, fotoğraflar ve aynalarda hep aynı siluet vardı; zamanla bu tekrara alıştım ve bu döngünün içinde garip bir güven, tuhaf bir rahatlık hissetmeye başladım.

Sonra, bundan iki hafta önce beklenmedik bir şey oldu. Sabah uyandığımda içimde garip bir eksiklik hissettim. Sanki yıllarca taşıdığım bir şeyi, farkında olmadan bir yerde bırakmışım gibiydi. İlk başta anlamlandıramadım bunu. Birkaç gün geçtiğinde içimde bir boşluk olduğunu fark ettim. Garip bir rahatlama ama aynı zamanda tarifsiz bir suçluluk hissediyordum. “Neden böyle hissediyorum?” diye sorguladığımda fark ettim ki, o çok istediğim geride bırakma hali nihayet gelip beni bulmuştu.

Ama bu sandığım gibi olmadı. Acıdan kurtulmak yerine, bir parçayı kaybetmiş gibi hissettim. Sanki içinde bulunduğum hikâyenin kahramanı aniden sahneden çekilmişti ve ben, seyircilerin önünde boş sahneyle baş başa kalmıştım. Ne söyleyeceğimi, nasıl hareket edeceğimi bilmiyordum. Geride bırakmak, beklentilerimin aksine, bana özgürlükten çok şaşkınlık ve anlamsızlık getirmişti.

Yeni Bir Başlangıç

Bugün anlıyorum ki, geride bırakmak sadece eski anıları bırakmak değil, bazen kendimden bir parça bırakmak demekmiş. Artık geriye dönüp sürekli aynı noktada dolaşmak yerine, önümde duran belirsizliğe cesaretle adım atmam gerektiğini hissediyorum. Yeni başlangıçların bana yeni insanlar, yeni hikâyeler ve yeni heyecanlar getireceğini düşünüyorum.

Geçmişin bana verdiği güven hissiyle yetinmek yerine, önüme çıkan yeni hikâyelere ve karşılaşmalara açık olmaya karar verdim. Eskiden kalma alışkanlıkları ve anıları güvenli bir liman gibi görüyordum ama şimdi açık denize açılmanın, bilinmezliğin bana neler getireceğini merak ediyorum.

16 Yaşında Ne İstediğini Bilmek?!

Ben 15-16 yaşlarımdayken ajandama kendi işimi kuracağım diye yazmıştım. O zaman beri de kendimi geliştirdim, sürekli okudum, öğrendim. Aynı zamanda o dönem yazılımdan mı, elektronikten mi ilerlesem diye tercih bile yaptım daha kimse yazılım elektronik bilmezken. Oldukça bilinçliydim yani Erzurum’un dağ başındaki bir okulunda yatılı okumama rağmen…

Daha o dönemden kendime çok büyük hedefler, hayaller belirlemiştim. Bunlar da genelde maddi şeylerdi; ne zaman milyoner olacağım, ne zaman emekli olacağım vs… Evlilik, çocuk, babalık, aile gibi direkt maddi olmayanlar kısımlar bu planlarda yoktu. Bunların olmaması o dönem için iyi gibiydi ama asıl gerçeği yazının sonuna kadar okuyunca fark edeceksin.

Tüm Dünyamın Yıkılması

Dokuz on yıl sonraya geldiğimizde ise tüm dünyam başıma yıkıldı. Anladım ki 16 yaşındaki ben, baya fena yanılmış. Asıl istediğimle elde ettiğim uyuşmuyordu. Örneğin başarı ile gelen mutluluk, saf mutluluğun yanında hiçbir şeymiş. Ben asıl olayı, saf mutluluğu kaçırmışım. Aslında bunu 20-21 yaşımda fark etmiştim ama kendimi o kadar şartlamışım ki bir hedef için kör olmayı engelleyemedim.

Bir diğer nokta da maddi hedefleri o kadar yüksek belirlemişim ki ulaşma yolunda kendimi, gençliğimi, sevdiklerimi heba etmişim ama farkında olmamışım. Hedefe ulaşmak için her şeyi mübah gördüm ve asıl değerlerimden uzaklaştım. O yolun başındaki hedef belirleyen ben ile 25 yaşındaki ben bambaşkaydı.

Değişimi Tetikleyen O Konuşma!

Girişimciliğin zorluklarına girmeyeceğim ancak 2023 yılında, 25. yaşımda şöyle bir şey oldu. Çok fazla bunalmıştım ve stres altındaydım. Mentalin yanında fiziksel sağlığım da etkilenmeye başlamıştı ve ne yapacağımı pek bilmiyordum açıkçası. Tek emin olduğum şey kendi işini yapmanın bana artık iyi gelmediğiydi ama bırakmak gibi bir ihtimal çok çok uzaktı çünkü Odin demek girişimci demekti. Bu kimlik benim yaşam biçimimdi!

2023 yazında eski bir yakın arkadaşımla görüştüm. Aslında artık hayatımda olmayan biriydi ve bana çok kızgındı ama biraz zorlayarak olsa da görüştük. Kendisine tatile gitmek istediğimden, girişimciliği bırakmayı düşündüğümden ve diğer birkaç normal benden farklı olan isteğimden bahsettim. Lafını esirgemedi ve olabildiğince en kibar şekilde beni çok iyi tanıdığını, bu isteklerimi hiç gerçekleştiremeyeceğimden emin olduğunu söyledi. Kendimi kandırıyordum ona göre. Onunla konuşurken her zamanki kendimden eminliğimle bunun doğru olmadığını söylesem de çok kısa süre haklı olduğunu gördüm.

Bu farkındalıktan sonra o zamanlar kahve içmeye bile tek gidemeyen biri olarak ani bir kararla yurt dışına yalnız başıma tatile gitmeye karar verdim. Bu tatile gittim ve hayatımın en iyi deneyimlerinden biri oldu. Bu yolculuk tüm yaşantımı değiştirdi ve girişimciliği bırakıp bambaşka bir şekilde hayat sürmeye karar verdim.

Yeni Hayatım Nasıl Olacaktı?

Girişimciliği bıraktıktan sonra ne olacağım belli değildi. Danışman mı olacaktım? Freelance mi olacaktım? Beyaz yaka mı olacaktım? Tek emin olduğum girişimci olmak istemediğimdi, beni o hırs döngüsüne sokan durumda olmak istemediğimdi. Yani daha sade, daha belirli, daha düzenli, daha stabil bir hayat istediğimden emindim.

Birkaç ay danışmanlığı denedim çok hızlı şekilde bana göre olmadığını anladım, iş benim olmuyordu, ekibim yoktu, amaç sürekli değişiyordu ve yine fatura, ödeme alma derdi vardı. Freelancerlığında bundan çok farkı yoktu. Sonra beyaz yakalılığı değerlendirmeye karar verdim ve 1 yıldır devam ediyorum  

Neden Stabil Bir Yaşam?

Ben farklı yollardan gideceğim diye çok büyük riskler aldım ve bu da birçok şeyi deneyimlememi sağladı. Çok iyi para da kazandım, çok popüler de oldum, statümün çok yüksek olduğunu da gördüm, benim bile inanmakta zorlandığım başarılar tattım, insanları etkiledim, yön verdim… Bunların tersini de tattım elbette. Tüm bunlar çeyrek asırlık ömrümden gerçekleşti. 

O yolcuktan sonra şunu fark ettim: Tüm bunlar beni inanılmaz yoruyordu ve tüketiyordu. Hep verdiğim bir örnek var: sanki düz bir yoldayım, sondaki büyük hedefe ulaşmaya çalışıyorum, bu hedefe giderken aralarda başarılar elde ediyorum, ara hedeflerime ulaşıyorum ancak o kadar zor bir hedef belirlemişim ki bu yolda ilerlerken ne yoldaki güzellikleri görüyorum, ne yolda yanımda olanların değerini bilebiliyorum…

Özetle tüm o yaşadıklarım beni mutlu etmiyordu, beni tüketiyordu. Bu da bir döngü halindeydi 5 yılda bir başa dönüp neden bu kadar her şeyi heba ettim diyordum. Günün sonunda fark ettim ki bu 5 yıllık döngüyü kırmanın yolu o en başta belirlediğim ana yoldan vazgeçemek. Bu yüzden ne istediğimi bildiğim sandığım o bildiklerimi tamamen sildim ve yeni ben oluşturmaya karar verdim.

Yeni Odin

Stabil yaşamın ilk adımı daha düzenli bir hayat sürmekti. Hayatımızın çoğu da işte geçiyordu. Bu yüzden en düzenli iş türü olan beyaz yakalılığı seçtim. Şanslıyım ki tek sosyal medya paylaşımıyla yaklaşık 20 yerden teklif aldım ve şu an bu yazıyı yazarken çalıştığım yeri seçtim. Burayı seçme nedenlerimden biri de düzenli bir iş hayatım olacakken içimden bir şeyler oluşturma, başarma kişiliğini de öldürmeyecektim. Örneğin bir bankadan da güzel bir teklif almıştım ancak benim için aşırı durağan olacağından seçmemiştim.

İşi hallettikten sonra tenise başladım, yıllardır başlamak istiyordum ama beyaz yaka olunca en hızlı yapabildiklerimden oldu Sonra yurt içinde ve dışında gezmeye başladım, kendi işimi yaparken onca yıl hiç tatil yapmamıştım neredeyse Yazmaya ve içerik üretmeye döndüm ama kendim için, bir kitle yaratmak için değil. Bu fark bana çok iyi geldi. Bunu fark edince de çok takipçili hesaplarımı kapattım ve göz önünden tamamen çekildim. Zaman zaman bu garip gelse de alıştım ve sevdim  

Durağanlıktan Aksiyona

Son bir yıldır bu düzenli, stabil hayatı yaşıyorum ancak fazla durağan bir yıl geçirdim. Tabii ki bilerek seçtim böyle bir yaşamı çünkü bu dönemde bu gerekiyordu benim için ancak artık bir önceki yazımda da belirttiğim gibi yeni yaşımda biraz daha hareketli bir yaşama geçeceğim. 

Bu hareket tabii ki yukarıda bahsettiğim stabilliği bozacak şekilde değil. Kendim için daha çok şey yapacağım, kendimi daha çok geliştireceğim ve her anlamda daha iyi bir ben olmak için çalışacağım. Stresin, gürültünün, hırsın, kötülüğün minimize olduğu bir hayata devam edeceğim. 

Özetle yeni hayatımı seçme serüvenim bu şekilde gelişti, gelişmeye devam ediyor. Yolculuğun bizi nereye götüreceğini bilmem. Ancak artık o döngüden çıktığım ve hayatın tadını çıkarabildiğim için çok mutluyum. Artık sevdiklerim, yanımdakiler, ailem benim için yoldan daha önemli

Ve tabii ki bir şarkıyla veda ediyorum..

En Durgun Yaş Ne Demek?

26. yaşıma kadar hayatım neredeyse tam olarak planladığım gibi gitti. Ancak ilk defa bu yıl kendim için oluşturduğum ana plandan saptım, sapmak zorunda kaldım. Hayatımın herhangi bir noktasında beyaz yakalı olacağımı, kendi işimi yapmayı bırakacağımı, hayallerimden vazgeçeceğimi, değişeceğimi düşünmüyordum. 

2024’e girmeden hayatımda belki de ilk defa hedef belirlemedim, bir beklentide olmadım. Bir koşturmaca da istemedim, sadece akışına bıraktım ve kendiliğinden akmasını istedim, öyle de oldu. Önce beklemediğim bir alanda, beklemediğim bir şirkette beyaz yakalı oldum. Pozisyonum, maaşım ve çalıştığım alan da oldukça iyiydi. Sonrasında tenise başladım, halbuki belki de son 5 yıldır ilk defa yeni yıl planlarıma yazmamıştım, kader ya işte, bu yıl başladım ve hala düzenli devam ediyorum. Yıllar boyu erken kalkmak, güne erken başlamak istemiştim, bu yıl ilk defa -neredeyse 1 yıldır- saat 7’den önce kalkıyorum. Hep tatil istemiştim, bu yıl  3 defa çok güzel tatil de yaptım. Hele Ramazan Bayramı’nda Sırbistan + Antep tatili benim için çok ütopik ve iyiydi :))

Böyle birçok örnek sayabilirim, gerçekten plan yapmadan, isteğim olmadan başladığım bir yaş oldu benim için 26. yaşım. Ve beklediğimden daha iyi geçti, planlasam bu kadar iyi olmazdı. Ancak tüm bunlara rağmen hayatımın en sakin dönemiydi. İş-ev döngüsü dışına pek çıkmadığım bir yıldı. Son haftaları saymazsak ne doğru düzgün kitap okudum, ne kendimi geliştirdim ne de ek bir proje yaptım. Hatta var olanlardan da vazgeçtim örneğin içerik üreticiliğini bıraktım, takipçili hesaplarımı sildim. Kabuğuma çekildiğim, kendimi anlamaya çalıştığım, eksiklerimi -materyalist olanları değil- görmeye çalıştığım, ne istediğimi belirlemeye çalıştığım bir yıl oldu. Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar sakin olduğum, bu kadar az adım attığım, bu kadar az ses getirdiğim bir yıl olmamıştı. 

Neden En Durgun Yaş: Ne İstediğini Seçebilmek!

Bu kadar durgun olmamın bir nedeni vardı elbette, kendimi, isteklerimi, nasıl mutlu olacağımı anlamaya çalışıyordum. Nasıl biri olmalıydım? Hangi yolu seçmeliydim? Tekrar aynı hataları yapmamak için neye dikkat etmeliydim? İsteklerimin kökeni neydi? Travmalar mı, benim geçek isteklerim mi? Yanlışlarım neye göre, kime göre yanlıştı?

Böyle yüzlerce sorunun cevabını aramakla geçti bu yaşım. Son 1 aya kadar da birçoğuna cevap verebilsem bile asıl olayı kaçırıyordum ve bunun farkında olduğum için bir türlü içim rahat etmiyordu. Hayatıma devam ediyordum ancak belirsiz bir nehirde nereye varacağımı bilmeden gidiyor gibiydim. Bu da benim gibi hep yolun nereye varacağını merak eden biri için çok bunaltıcı ve yorucuydu ancak son bir ayda bir şeyler değişti. Nasıl oldu bilmiyorum ama hayatıma yeni giren birine çok özel bir şeyler anlattım o da sorular sordu, sorulardan birine verdiğim cevaptaki bir cümle bir anda tüm puzzle’ın tamamlanmasını sağladı. Son bir iki haftamda da bunun üzerine düşünüyorum ve gerçekten içim rahatladı çünkü tüm sorularımın temeli olan “nasıl bir hayat istiyorum” sorusuna içime sinen bir cevap bulabildim sonunda. 

Aslında hep bildiğim bir şeydi ancak nedense bu defa dayanağını sağlam bir yere bağladım ve sanırım bu içimi rahatlatan şey oldu. 27. yaşıma girerken eğer bunu keşfetmemiş olsaydım muhtemelen bir daha bulamayacağımı düşünürdüm, çok şükür ki bunun rahatlığıyla girmiş olacağım. Burada bu bulduğum şeyi ya da nasıl bir hayat istediğimi söylemeyeceğim ama bu dönüşümü anlattığım podcastimin 2024 versiyonunu dinlediysen bunu zaten az çok anlarsın

Kader Diye Bir Şey Var mı?

Bu yıl en çok düşündüğüm şeylerden biri de kader konusu oldu. Ofiste iş hayatına yeni başlayan Z kuşağı arkadaşlarım çok sık sistem eleştirisi yapıyorlar, kabullenemiyorlar birçok şeyi. Onlara Mevlana’dan da esinlenerek şakayla karışık söylediğim bir söz var:

Eskiden toydum sistemi/ülkemi değiştirebileceğimi düşünürdüm, sonra genç oldum kendi kaderimi belirleyebileceğime inandım, şimdi ise yetişkinim sadece akışına bırakıyorum.

Gerçekten de benim için süreç böyle oldu. Sistemi değiştiremeyeceğimi anlamam çok kısa sürse de kaderimi belirleyebileceğime inancım çok yüksekti, çok da zorladım ama anladım onu da. Bazı şeyler daha biz doğmadan belirleniyor, bazıları da bazı güçler tarafından ama günün sonunda belli bir yerde anlıyorsun ki hiçbir zaman kaderinde ne var bilemiyorsun. Hayat kaderimde olduklarına emin olduğum her şeyi bir bir alarak bana bunu çok güzel, en acısından öğretti.

Yeniden Başlama Zamanı! Yeni Umut Etme Zamanı!

Geçen yıl doğum günü postumu paylaşırken arka plana Can Bonomo’nun Güneş şarkısını koymuştum. O şarkıda şöyle bir kısım var:

Sen korkma yeniden doğar güneş
Tut cebinde ne kaldıysa hatalarından
Koy kendi kendini kendi yerine
Korkarsan adım almaktan ya da
Tut ki derinlere dalmaktan

Sen korkma yeniden doğar güneş

Bu aslında benim için tam da ihtiyacım olan şarkıydı ve 26. yaşımda gördüm o güneş hep bir şekilde doğuyor. Gece mutlaka yerini aydınlığa bırakıyor, geçmez dediğimiz her şey bir şekilde geçiyor. Çok zorluklar yaşadım ama hepsini aştım bir şekilde. Bir yerde görmüştüm “Allah kimseye kaldıramayacağı yük vermez!” diye. Buna pek inanmıyordum, çok da isyan ettim ama günün sonunda ne kadar olsa da zorlukları bir bir aştım ve fark ettim ki herkes hayatının zorluğundan, başına gelenlerden şikayetçi. Bana göre çok hafif şeyler yaşanlar da böyle diyordu, daha ağır şeyler yaşayanlar da. Anladım ki gerçekten herkesin yükü kendine ve herkesin taşıyabileceği kadar. 

Bu her şeyin geçeceğini bilme hissi son dönemlerde oluşan bir şey oldu ve aşırı rahatlattı. Çünkü günün sonunda anlıyorsun ki her durumdan bir şekilde çıkılıyor, her düşüşten sonra bir şekilde tekrar doğruluyorsun. Bu, insanı güçlendiren, rahatlatan ve büyüten bir şey. Bu farkındalıktan sonra geriye yeniden başlamak kaldı Podcastimi dinlediysen bileceksin ki bu sezonun ilk bölümü de yeniden başlamak ve umut etmek üzerineydi. Podcast benim için temiz düşünme alanı yani kendi kendime odaklı olarak düşünmekte zorlandığım şeyleri toparlamak için yaptığım bir şey. Bu yüzden her ne kadar orada yeniden umut edeceğimi söylesem de pek başaramamıştım ancak yukarıda anlattığım şeylerin bir bir hazır olması gerekiyormuş. Artık hazır olduğum için yeni hayallerim canlanmaya başladı bile

Ve 27. Yaş

27 sayısı benim için hep özel oldu, bunun Antepli olmamla alakası olabilir tabii ki Şaka bi yana cidden en çok beklediğim yaşlardan biri. Benim için tam bir yetişkin olmanın ve evliliğin yaşıydı. Çevremdeki herkes çok hızlı evleneceğimi söylese de ufukta hiçbir bir şey olmadığından büyük ihtimalle evliliğin yaşı olmayacak ama yetişkinliğin yaşı olacağı kesin. Bir dönüşüm sürecindeydim ve birçok kişi için de bu yaşlarda oluyor bu dönüşüm. Bu süreci tamamlamak üzere olduğumdan 27. yaşımda daha stabil, daha ne istediğini bilen, daha akıllıca geleceğini şekillendiren biri olacağımı şimdiden görüyorum. Bu yılda da beklenti, hedef vs belirlemiyorum. Yapabildiğim kadar çok akışına bırakacağım ve neler olacak hep birlikte göreceğiz

Son olarak bir şarkıyla veda etmek istiyorum, aslında Spotify yazısında bu şarkıya yer vermiştim ve aynı şarkıyı iki defa koymam ama bu defa yapacağım. Şarkı başta sona neredeyse tamamen benim yolculuğumu anlatıyor gibi (sonundaki 30 yerine 27 koyarsanız) ve en sonda dediği gibi artık dizginleri elime alıyorum!

Top 5’te Sadece 1 Türkçe Şarkı, O Kadar da Derdim Yokmuş!

Hep kendimi Türkçe ifade etmiştimdir ve Türkçe’nin bana en iyi tercüman olduğunu düşünmüşümdür. Özellikle duygusal anlamda bu konuda tartışmasız bir şekilde Türkçe benim için öne çıkar. Bu yıl çok duygusal bir yıl geçirdiğimi düşünüyordum. Ancak Spotify’a göre bu böyle değil top 5 şarkımdan sadece 1’i Türkçe kalan 3’ü İngilizce, diğeri de odaklanmak için dinlediğim sözsüz bir parça. 

Hatırladığım kadarıyla Top 5 listesine Türkçe dışında bir dil hiç girmemişti. Girdiyse de max 1 tane İngilizce’dir. Bu beni şaşırtan ilk konuydu.

Umuda Gerçekten Takmışım!

Bu yıl en çok dinlediğim ilk iki şarkı da “umut” üzerine ve şimdi fark ediyorum ki 5 yıl sonra 2. sezonunu yayınladığım podcast serimin ilk bölümü de “”umut” üzerineydi. Sanırım insan umut etmeden duramıyor. Bazen bir şeylerin eksikliği yüzünden umudu fark edemiyoruz ama belki de arka planda en çok aradığımız şey bu.

Ahmet Kaya Önceliğini Kaybetti!

Yıllardır en çok dinlediğim sanatçı Ahmet Kaya olurdu ama ilk defa ilk ikide yer almadı. Ahmet Kaya’yı sevmemin nedeni gerçekten tercüman olması ve insanın içine içine işleyen bir sesinin olması. Sanırım yaş aldıkça dertlerim azalmasa da içselleştirmem azalıyor. Bu sevindirici sanırım

Sözün Özü Odin Değişiyor Harbiden

Son birkaç yıldır içsel bir sorgulamayla değişmeye çalışıyorum ve bunu birçok noktada hissedebiliyorum. Bunu Spotify özetimden görmeyi beklemiyordum elbet ama farkında olmadıklarımız değil midir asıl bizi yansıtan? 

Ben sonucumdan memnun kaldım çünkü tam da istediğim gibi bir dönüşümün ön habercisi olmuş. Bir sonraki yeni yaş yazımda bu dönüşümden bahsedeceğim zaten, bu yüzden seni bu yıl en çok dinlediğim şarkı olan “HOPE” ile bırakıyorum 

Özellikle sonu çok iyi ama klibini de bırakıyorum ki başından sonunda kadar dinle her şeyiyle ben çünkü  

Aslında bir tweet atacaktım buradaki hislerimi ama baktım ki tek tweete sığmıyor ben de yazayım dedim. Bu yazıyı 26. yaşımda ne oldu gibi değil de daha çok şu an ne hissediyorum üzerine yazmaya çalışacağım.

En Sert Kırılım

Bundan yıllar önce hayatımı yıllara bölüp hangi dönem ne olacağını yazmıştım: 21. yaş şirket kurma, 24. yaş yatırım alma, 27 yetişkinlik ve evlilik, 35 emeklilik gibi. 24. yaşımdan sonra kırılım yaşadım ve bu plandan çizgisinden tamamen uzaklaştım. Bundan uzaklaşmayı her gün hissediyorum ama sanırım uzaklaşmadan beri ilk defa benim için önemli bir diğer yaşıma geldiğim için garip bir his var. 

Geçmez Dediğimiz Her Şey Geçiyor

Bu başlığı aslında bir şeyleri arkada bırakmak yapacaktım ancak her şeyin geçiyor olması da bunun bir alt kırılımı olsa da özetliyor bence. Her yerde okurdum, görürdüm, dinlerdim; hayatımda geçmeyeceğini düşündüğüm olayların, acıların geçeceğini ama inanmazdım, inanmak istemezdim. Geçtiler, geçiyorlar… 

Gerçekten bazı durumların içindeydim ve bunları nasıl aşacağımı göremiyordum, bilmiyordum. Düşünüyordum ancak hiç sonuca varamıyorum, mantıklı yolları bir türlü göremiyordum. Bazılarında hiç göremedim de ama sanırım zaman bunlara ilaç oldu ve geçtiler. 

Bu geçmez dediğimiz şeyler, arkamızda bıraktığımız şeyler bizi güçlendiren ve yetişkin kılan ana şeyler bence. İnsan aklıyla da kalbiyle de çözümünü bulamadığı şeylerin yoluna girdiğini anlayınca rahatlıyor, artık dertler o kadar da büyük olmuyor, su hep bir şekilde akıyor ve yolunu buluyor. 

Dirençler ve Değişimler

26. yaşımda dirençlerim oldu, özellikle de suyun akıp yolunu bulmasına. Çünkü yolu hep ben çizerdim, suyun gitmesini istediğim yönü ben belirlerdim ancak bu yaşımda artık bunun mümkün olmadığı durumları gördüm, yaşadım. Yine ben yön vermek istedim ama olmadı. Sanırım yeni yaşıma yaklaşırken fark ettiğim şeylerden biri de bu direncin anlamsız olduğu ve bazen yönü belirleyemeyeceğimin kabullenişi. Anlaşılan dirençsizliğin bendeki karşılığı değişim olacak yeni yaşımda.

Son Söz

Bakalım yeni yaşım geldiğinde neler yazacağım, hangi beklentilerim olacak, kader kendini gösterecek mi… Ve evet son olarak bu yaşımda insanın mutsuzken de iyi olabileceğini öğrendim, bunu da anlatan bir şarkı bırakıyorum, bir gün buraya bakıp gülerek okurum