En İyi Yaşım Oldu mu?

Daha önce 2025’in ortasında bir yazı yazmıştım ve bu yılın en iyi yılım olmaya aday olduğunu söylemiştim. Özellikle 2019 ile benzerliğini yazmıştım ancak devamı hiç öyle olmadı. Hayatımı değiştiren ay olarak gördüğüm Temmuz’a girmeden yazmıştım ve gerçekten Temmuz’dan da yılın geri kalanından da beklentim çok büyüktü ancak hayat çok farklı bir yere sürükledi. 2. spoiler en iyi yılım hala 2019, 21. yaşım. Peki neden farklı yöne sürüklendi?

Araba Aldım

Hiçbir zaman öyle büyük bir araba hevesim olmadı. Sanırım geçirdiğim bir trafik kazasında, kelimenin tam anlamıyla ölümden dönmüş olmamın bunda etkisi büyük. Neyse, bu yıl maddi kazancım çok iyi düzeye gelince bir arkadaşım neden araba almıyorsun dedi. Hızlı bi hesapla alabileceğimi gördüm ancak almam biraz sürdü çünkü öncelikle bu benim için bir eşikti, gittikçe düzenli ve yetişkin bir hayata çekiliyordum. Araba da bunun en büyük adımlarından biriydi. İkinci neden de neye göre alacağıma karar verememek oldu. Günün sonunda Temmuz’da alacağım diye yola çıktığım arabamı yılın son çeyreğinde alabildim.  Bu karar basit gibi görünse de benim için kırılım noktalarından biriydi. 

Sonuçsuz Kalan İçerik Üreticiliğine Dönme Çabalarım

2024’te tüm çok takipçili hesaplarımı silip bir daha göz önünde olmayacağım demiştim. Herkes de bu kararımı eleştirdi ve haklı çıktılar. 2025 Nisan gibi tekrar yeni bir hesapla ve konseptle geri döndüm. Daha doğrusu dönmeyi denedim ancak olmadı. Birkaç defa yeniden içerik ürettim, özellikle Japonya’da çok iyi şeyler çektim ama yine de olmadı. O itici gücümü bulamadığım için devam edemedim. Hala dönmeyi düşünüyorum, deneyeceğim

Kim bilir belki de 28. yaşımda o itici gücü bulurum ve bu serüven devam eder…

Birbiriyle Savaşan 2 Odin! Hangisi Kazandı?

Bu yaşımın en büyük konularından biri de birbiriyle savaşan iki Odin arasında sürekli gidip gelmem oldu. 

• İlk versiyon: Hırslı, hızlı, risk alan, sahnede olmayı seven Odin.
• İkinci versiyon: Sakin, güvenli seçimler yapan, düzenli bir hayatı tercih eden Odin.

Bu yılın en büyük sorularından biri hangi Odin gerçekti? Hangisini seçmeliydim? Geçen yıl bu soru öyle büyük bir soru değildi çünkü doğru cevap Sakin Odin’di. Çünkü Hırslı Odin her şeyi kaybetmesine sebep olmuştu, o zaman doğru tercih ikinci Odin olmalıydı. Ancak bu yıl bir şeyi fark ettim kaybettim olarak gördüğüm şeyleri kazanmamı sağlayan da ilk versiyonumdu. O halde yanlış bir tercih mi yapmıştım? 

Dengedeki Odin Mümkün mü?

İki yıl önce ilk terapi almaya başladığımda fark ettiğim gerçeklerden biri hayatı siyah ya da beyaz olarak görüyor olmamdı. Ama hayat daha çok griliklerden oluşuyordu. Ben de o zamandan beri hayatıma grilikleri getirmeye çalışıyorum. İki Odin arasındaki savaşı da böyle çözmeye karar verdim. 

İkisinin bir dengesini yaratmayı deniyorum. Çünkü büyük şeyler yapmak isteyen Odin de benim asıl parçalarımdan biri, huzurlu bir yaşam isteyen Odin de ve ideal dengeyi bulabilirsem ikisinin de aynı anda olması mümkün. Bu dengeyi tam bulamadım ama çok yakın olduğumu hissedebiliyorum. 28’in ana konularından biri de bu dengeyle beraber hızla yol almak olacak sanırım.

En Güçlü Yanım Adaptasyonmuş!

Bu yıl ekibimdeki bir arkadaşım Odin senin en güçlü yanın her şeye adapte olabilmen gibi bir şey dedi. Başta tam anlamadım, hatta iyi bir beyaz yakasın falan dedi bozuldum da Ama sonra fark ettim ki gerçekten de öyle. Zamanında ders kıstasımdı çok başarılı oldum, tembellik istedim çok iyi tembel öğrenci oldum. İstanbul’a geldim hemen adapte oldum. Girişimci oldum en iyisi olmaya çabaladım, beyaz yaka oldum yine öyle. 

Bu tarz başarılarımı anlatırken de hep ben sıradan biriyim, ortalama bir zekaya sahibim, ortalama bir aileden geliyorum ben yapabildiysem herkes yapabilir diyordum. İnsanlar bunu ego gibi algılasa da gerçekten inanıyordum buna ama adaptasyon, insanların bana inanmamasını açıklayan şey oldu. Ben gerçekten çok iyi adapte olabiliyorum. İçinde bulunduğum ya da olmak istediğim kişi/olay neyse onun gerekliliklerini direkt kendime embed edebiliyorum. 

Sırada da bahsettiğim griliklere, dengeye adapte olmak var. Bu da çocuk oyuncağı olmalı benim için

Yetişkinliğe Geçiş, Yaşlılığın Başlangıcı

27’de ilk defa fiziksel yaşlılığı hissetmeye başladım, eski gençlik enerjim azaldı: daha çabuk yoruluyorum, daha çabuk sıkılıyorum, daha çabuk uykum geliyor… Ama bunlardan ziyade o gençlik cesareti azalmaya başladı, daha mantıksal ve yetişkin gibi hareket etmeye başladım. Olaylara da daha az tepki veriyorum artık. Asla kabul etmem dediğim şeylere okey deyip geçiyorum. 

Eskiden söze ‘bir genç olarak’ diye girip yaptıklarımı anlatırdım ama 28 itibariyle bunu diyemeyeceğimin farkındayım. 27 son gençlik yaşımdı. Seni özleyeceğim genç Odin, herkesten çok şey yaşadın, çok kazandın, çok kaybettin, çok denedin, çok yanıldın, çok sevdin, çok sevildin, çok üzüldün, çok başarılı oldun, çok da başarısız… Ama her şeyinle muhteşem yıllar yaşattın, iyi ki o yılları yaşadık, iyi ki şimdiki biz o yılların birikimiyle geldi. Böylesi eşsiz bir hikayenin bir benzeri dahi yok.

Sonuca Ulaşabilecek miyim Eyy 28?

27’de iş hayat dengesini oturttum, 28’de de sonucuna çok yakın olduğum iki Odin arasındaki dengeyi oturtacağım. Asıl Odin kim ve nasıl bir yaşam istiyor bu yılın sorusu olacak bence. 

Hayatım artık belirli bir düzene oturdu. Öyle büyük kırılımlar olmayacak gibi. Belki de arkadaşlarımın ve ailemin dediği gibi: Arabamı aldım, işim-gücüm yerinde, askerlik kapıda… Sırada artık bir aile kurmak mı var? Kim bilir… Ama ne olursa olsun şunu biliyorum: çok sakin bir yaşamı da çok hareketli bir yaşamı da istemiyorum. Ya büyük bir hikaye yaratmak ya da büyük bir hikayenin parçası olmak istiyorum. Sıradan, noname biri olmak istemiyorum. Büyük farklar yaratan biri olacağım.

Ve evet Eyy 28 ne olacak bu yeni yılda? Asya planım tamamen çöpe mi gitti? Yoksa yeni bir rota mı çiziliyor fark etmeden? Bir hikayem olacak mı yoksa çoktan bitti mi? Yetişkinliğin ilk yılı nasıl geçecek? Mucizeler olacak mı? Ve en önemlisi, kadere yeniden inanacak mıyım?

Seni özleyeceğim genç Odin… Ama şimdi sırada seni taşıyan, senden büyüyen, senden denge kuran yetişkin Odin var. 28, artık bir yolculuğun sonucu değil; yeni bir hikâyenin başlangıcı. Ve bu kez sahneye sadece biri değil, her iki Odin birlikte çıkacak.

Hoş geldin 28. yaş…
Beni, bizi şaşırt!

27. yaşıma merhaba yazımda bu yıl için dizginleri elime alıyorum demiştim ama tam olarak almam 6 ay sürdü Öncelikle yıl çok kötü başladı, Şubat’ta ailemin evine 5-6 günlüğüne inzivaya gittim ve döndüğümde çok iyi bir başlangıç yaptım. Hayatımda ilk defa iş yaşam dengesini kurup anda yaşamayı çözdüm. İşimde üretkenliğim ve odağım arttı, her şey çok daha akışında ilerlemeye başladı. Bu da beni hem daha mutlu, hem daha huzurlu biri yaptı. Ancak hala tamamlanmayan şeyler vardı…

Enkazı Kaldırmak

2023 yılında kendime bir enkaz yarattım, 2024’te ise bu yıkıntı şekil değiştirse de sırtımda taşımaya devam ettim ancak 2025 öyle olmadı. 2025’te yukarıda bahsettiğim inzivadan sonra enkaz yok olmaya başladı. Yok olma hızı ise hiç beklemediğim kadar iyiydi. Mayıs ayına kadar neredeyse hiçbir enkaz kalmamıştı, maddi manevi çok iyiye gidiyordum. 

Mayıs ayında ise uzun zamandır beklediğim kırılma gerçekleşti. Aştığıma kendi inandırdığım ama aslında aşamadığım son bir enkaz vardı. Bu enkazı aklımla ve tüm benliğimle ne kadar çabalarsam çabalayayım üzerimden atamamıştım. Neyse ki 2025’in şansı burada da yüzüme güldü ve Mayıs sonunda tesadüfen -detayına girmeyeceğim- bir şey fark ettim. Bu farkındalığın hemen ardından Japonya’ya seyahate gittim. Bu seyahat, uzun zamandır ihtiyacım olan o temiz hava gibiydi. Hem zihinsel hem duygusal olarak bambaşka döndüm.

2025 En İyi Yılım Olabilir mi?

Geçmişte çok ütopik ve iyi yıllar yaşadım. Özellikle 2019 ve 2021 benim için çok iyi yıllardı her anlamda. Bu yılın yarısı tamamlandı ve bu yazıyı yazarken fark ettim ki birçok farklılık olsa da yapı olarak 2019’a çok benziyor. Şubat ve Mayıs kırılımları, Haziran geçişi ve başlangıçlara hazırlık… 

2025 iyi geçmiş olsa da hala 2019’u geçebilmesi için eksikleri var ama şanslıyım ki Evren buna hazırlıyor gibi. Fark etmeden Temmuz ayına tıpkı o zamanki gibi bir başlangıç, dönüşüm hedefi koymuştum. Yine Eylül ayına kadar bir hedefim var. Bunları bu benzerliğin farkında olmayarak hazır hissettiğim için belirlemiştim. Birkaç gün sonra Temmuz ayı başlayacak, benim için değişimlerin başlangıcı olan bu ayın şimdiden çok iyi geçeceğini görüyorum ve tıpkı 2019’daki gibi sürprizler yapmasını bekliyorum

Ez cümle uzun zamandır beklediğim döngülerden arındım, huzurluyum, mutluyum, dengedeyim… Yine birkaç yıldır hissedemediğim evrenin yanımda olmasını da hissetmeye başladım ve çok şükür rüzgar benden yana. Gen Z deyimiyle prime dönemime giriyorum diyebilir miyiz?

Annenin tek bir cümlesi, üstelik yüzüne karşı bile değil, telefonda söylediği bir cümle sana başından aşağı kaynar sular dökülmek deyiminin mecazen değil de gerçekten o etkiyi bıraktığı için söylediğini öğretmemiş miydi? Tüm hayatın boyunca kaçtığın şeyin ta kendisine dönüştüğünün üç kelimeye sığdırılması ve bunun gerçeğin ta kendisi olması yeterli sanki tüm o silsileleri başlatması için…

Yine yakın zamanda düşüncelerine ve zekasına önem verdiğin biri umutsuzluğunu ve aksiyonsuzluğunu yüzüne vurunca da benzer hissetmemiş miydin? Hep eleştirdiğin kişilerden birine dönüşmüş olmayı neden kendin fark edememiştin? Eleştirdiğin çarkın en sağlam dişlilerinden biri olmuştun. Nasıl “ne olursa olsun ben yoluma bakarım” diyenlerden oldun? Hep eleştirdiğin bu değil miydi? Herkes böyle yaptığı için şu an bu halde değil miydik?

Kendinle Yüzleşip İlerleyebilmek

O konuşma yaşandığından beri birçok konuyu düşünüyorum. Bunlardan biri de hayatımı bir kişinin büyük farklar yaratabileceğini kanıtlamaya adayacakken böyle birine nasıl dönüştüğüm ama neyse ki artık bunun gereksiz bir meşgale olduğunu biliyorum. Önemli olan bu sorgulamalar yerine tekrar o farkları yaratacak birine nasıl dönüşeceğime odaklanmak. Bu odağı da yaratabilmeye başladım ve uzun zaman sonra tekrardan o heyecanı hissetmeye başladım. 

Ne kadar zorlasam da sanırım büyük bir varış noktası belirlemeden motivasyonunu sağlayabilen biri değilim. Hep bir kişinin bile büyük farklar yaratabileceğine inandım, bu yüzden de hep çok çalıştım, çok öğrendim. Hatta ben ne kadar iyi ve yetkin olursam yaratacağım fark da o kadar çok olacaktı. Bu duyguyu, bilinci bastırıyordum bir süredir. Bu yeniden uyanan bilinçle beraber artık ufuk daha görünen bir hale gelmeye başladı, içimdeki ateş yeniden alevlenmeye başladı.

Bir süredir bastırdığım tek şey bahsettiğim bilinç de değildi. Ben hep farklıydım, daha ilerideydim, kolay/sıradan yolu tercih etmeyendim. Kendimce nedenlerle bu tarafımı da yok sayıyordum ama insan nihayetinde özünü bir yere kadar bastırabiliyor. Ya da bir başka bakış açısıyla bazen bir süre bastırmak gerekir ve o ‘bazen’in süresi dolmaya başlar. 

Özetle kendimden çok emin olduğum bir konuda, “bana ne dediğim” bir konuda o kişinin söyledikleri sanki geçmişimdeki benle yaptığım bir konuşma gibiydi. Hayatımda bu üç dört defa oldu sanırım ama bazen bazı insanların görevi bu gibi. Gelirler o konuşmayı yaparlar, o büyük değişimlerin tetikleyicisi olurlar. O tetikleyici insanlar bazen geçici, bazen kalıcı olur. Bazen görevleri o bir cümledir, bazense hayatımızın bir parçası olmaktır…

Geride Bırakmanın Anlamı

İnsan bazı şeyleri geride bırakmak istediğinde, genellikle bunu özgürlükle, rahatlıkla ve hafiflemekle ilişkilendirir. Ancak geride bırakmanın her zaman beklenen rahatlamayı sağlamadığını fark etmek şaşırtıcıdır. Kimi zaman eski yüklerin yerini hiç bilmediğimiz yenileri alır. Ben uzun süre geride bırakmanın beni tüm sıkıntılarımdan kurtaracağını sandım ama kendi içimdeki belirsizlik ve çelişkilerle baş başa kaldım. İçimde zaman zaman “Acaba bırakmaya hazır değil miyim?” sorusu yankılandı. Belki de bırakmanın içinde gizlenen asıl korkum, bir şeylerden vazgeçmenin yenilgi gibi algılanmasıydı.

Tekrarlayan Anılar ve Beklenmedik Kopuş

Yaklaşık iki buçuk yıl boyunca zihnim sürekli aynı yerde dönüp dolaştı. Aynı hatıralar, aynı yüzler ve aynı eski hikâyeler sürekli tekrar edip durdu. Bilinçaltım sanki hiç yenilenmeyen bir müze gibiydi; her gün yeniden gezmeye başlıyor, her defasında sanki ilk kez görüyormuş gibi durup aynı ayrıntıları inceliyordum. Duvarlar, fotoğraflar ve aynalarda hep aynı siluet vardı; zamanla bu tekrara alıştım ve bu döngünün içinde garip bir güven, tuhaf bir rahatlık hissetmeye başladım.

Sonra, bundan iki hafta önce beklenmedik bir şey oldu. Sabah uyandığımda içimde garip bir eksiklik hissettim. Sanki yıllarca taşıdığım bir şeyi, farkında olmadan bir yerde bırakmışım gibiydi. İlk başta anlamlandıramadım bunu. Birkaç gün geçtiğinde içimde bir boşluk olduğunu fark ettim. Garip bir rahatlama ama aynı zamanda tarifsiz bir suçluluk hissediyordum. “Neden böyle hissediyorum?” diye sorguladığımda fark ettim ki, o çok istediğim geride bırakma hali nihayet gelip beni bulmuştu.

Ama bu sandığım gibi olmadı. Acıdan kurtulmak yerine, bir parçayı kaybetmiş gibi hissettim. Sanki içinde bulunduğum hikâyenin kahramanı aniden sahneden çekilmişti ve ben, seyircilerin önünde boş sahneyle baş başa kalmıştım. Ne söyleyeceğimi, nasıl hareket edeceğimi bilmiyordum. Geride bırakmak, beklentilerimin aksine, bana özgürlükten çok şaşkınlık ve anlamsızlık getirmişti.

Yeni Bir Başlangıç

Bugün anlıyorum ki, geride bırakmak sadece eski anıları bırakmak değil, bazen kendimden bir parça bırakmak demekmiş. Artık geriye dönüp sürekli aynı noktada dolaşmak yerine, önümde duran belirsizliğe cesaretle adım atmam gerektiğini hissediyorum. Yeni başlangıçların bana yeni insanlar, yeni hikâyeler ve yeni heyecanlar getireceğini düşünüyorum.

Geçmişin bana verdiği güven hissiyle yetinmek yerine, önüme çıkan yeni hikâyelere ve karşılaşmalara açık olmaya karar verdim. Eskiden kalma alışkanlıkları ve anıları güvenli bir liman gibi görüyordum ama şimdi açık denize açılmanın, bilinmezliğin bana neler getireceğini merak ediyorum.

16 Yaşında Ne İstediğini Bilmek?!

Ben 15-16 yaşlarımdayken ajandama kendi işimi kuracağım diye yazmıştım. O zaman beri de kendimi geliştirdim, sürekli okudum, öğrendim. Aynı zamanda o dönem yazılımdan mı, elektronikten mi ilerlesem diye tercih bile yaptım daha kimse yazılım elektronik bilmezken. Oldukça bilinçliydim yani Erzurum’un dağ başındaki bir okulunda yatılı okumama rağmen…

Daha o dönemden kendime çok büyük hedefler, hayaller belirlemiştim. Bunlar da genelde maddi şeylerdi; ne zaman milyoner olacağım, ne zaman emekli olacağım vs… Evlilik, çocuk, babalık, aile gibi direkt maddi olmayanlar kısımlar bu planlarda yoktu. Bunların olmaması o dönem için iyi gibiydi ama asıl gerçeği yazının sonuna kadar okuyunca fark edeceksin.

Tüm Dünyamın Yıkılması

Dokuz on yıl sonraya geldiğimizde ise tüm dünyam başıma yıkıldı. Anladım ki 16 yaşındaki ben, baya fena yanılmış. Asıl istediğimle elde ettiğim uyuşmuyordu. Örneğin başarı ile gelen mutluluk, saf mutluluğun yanında hiçbir şeymiş. Ben asıl olayı, saf mutluluğu kaçırmışım. Aslında bunu 20-21 yaşımda fark etmiştim ama kendimi o kadar şartlamışım ki bir hedef için kör olmayı engelleyemedim.

Bir diğer nokta da maddi hedefleri o kadar yüksek belirlemişim ki ulaşma yolunda kendimi, gençliğimi, sevdiklerimi heba etmişim ama farkında olmamışım. Hedefe ulaşmak için her şeyi mübah gördüm ve asıl değerlerimden uzaklaştım. O yolun başındaki hedef belirleyen ben ile 25 yaşındaki ben bambaşkaydı.

Değişimi Tetikleyen O Konuşma!

Girişimciliğin zorluklarına girmeyeceğim ancak 2023 yılında, 25. yaşımda şöyle bir şey oldu. Çok fazla bunalmıştım ve stres altındaydım. Mentalin yanında fiziksel sağlığım da etkilenmeye başlamıştı ve ne yapacağımı pek bilmiyordum açıkçası. Tek emin olduğum şey kendi işini yapmanın bana artık iyi gelmediğiydi ama bırakmak gibi bir ihtimal çok çok uzaktı çünkü Odin demek girişimci demekti. Bu kimlik benim yaşam biçimimdi!

2023 yazında eski bir yakın arkadaşımla görüştüm. Aslında artık hayatımda olmayan biriydi ve bana çok kızgındı ama biraz zorlayarak olsa da görüştük. Kendisine tatile gitmek istediğimden, girişimciliği bırakmayı düşündüğümden ve diğer birkaç normal benden farklı olan isteğimden bahsettim. Lafını esirgemedi ve olabildiğince en kibar şekilde beni çok iyi tanıdığını, bu isteklerimi hiç gerçekleştiremeyeceğimden emin olduğunu söyledi. Kendimi kandırıyordum ona göre. Onunla konuşurken her zamanki kendimden eminliğimle bunun doğru olmadığını söylesem de çok kısa süre haklı olduğunu gördüm.

Bu farkındalıktan sonra o zamanlar kahve içmeye bile tek gidemeyen biri olarak ani bir kararla yurt dışına yalnız başıma tatile gitmeye karar verdim. Bu tatile gittim ve hayatımın en iyi deneyimlerinden biri oldu. Bu yolculuk tüm yaşantımı değiştirdi ve girişimciliği bırakıp bambaşka bir şekilde hayat sürmeye karar verdim.

Yeni Hayatım Nasıl Olacaktı?

Girişimciliği bıraktıktan sonra ne olacağım belli değildi. Danışman mı olacaktım? Freelance mi olacaktım? Beyaz yaka mı olacaktım? Tek emin olduğum girişimci olmak istemediğimdi, beni o hırs döngüsüne sokan durumda olmak istemediğimdi. Yani daha sade, daha belirli, daha düzenli, daha stabil bir hayat istediğimden emindim.

Birkaç ay danışmanlığı denedim çok hızlı şekilde bana göre olmadığını anladım, iş benim olmuyordu, ekibim yoktu, amaç sürekli değişiyordu ve yine fatura, ödeme alma derdi vardı. Freelancerlığında bundan çok farkı yoktu. Sonra beyaz yakalılığı değerlendirmeye karar verdim ve 1 yıldır devam ediyorum  

Neden Stabil Bir Yaşam?

Ben farklı yollardan gideceğim diye çok büyük riskler aldım ve bu da birçok şeyi deneyimlememi sağladı. Çok iyi para da kazandım, çok popüler de oldum, statümün çok yüksek olduğunu da gördüm, benim bile inanmakta zorlandığım başarılar tattım, insanları etkiledim, yön verdim… Bunların tersini de tattım elbette. Tüm bunlar çeyrek asırlık ömrümden gerçekleşti. 

O yolcuktan sonra şunu fark ettim: Tüm bunlar beni inanılmaz yoruyordu ve tüketiyordu. Hep verdiğim bir örnek var: sanki düz bir yoldayım, sondaki büyük hedefe ulaşmaya çalışıyorum, bu hedefe giderken aralarda başarılar elde ediyorum, ara hedeflerime ulaşıyorum ancak o kadar zor bir hedef belirlemişim ki bu yolda ilerlerken ne yoldaki güzellikleri görüyorum, ne yolda yanımda olanların değerini bilebiliyorum…

Özetle tüm o yaşadıklarım beni mutlu etmiyordu, beni tüketiyordu. Bu da bir döngü halindeydi 5 yılda bir başa dönüp neden bu kadar her şeyi heba ettim diyordum. Günün sonunda fark ettim ki bu 5 yıllık döngüyü kırmanın yolu o en başta belirlediğim ana yoldan vazgeçemek. Bu yüzden ne istediğimi bildiğim sandığım o bildiklerimi tamamen sildim ve yeni ben oluşturmaya karar verdim.

Yeni Odin

Stabil yaşamın ilk adımı daha düzenli bir hayat sürmekti. Hayatımızın çoğu da işte geçiyordu. Bu yüzden en düzenli iş türü olan beyaz yakalılığı seçtim. Şanslıyım ki tek sosyal medya paylaşımıyla yaklaşık 20 yerden teklif aldım ve şu an bu yazıyı yazarken çalıştığım yeri seçtim. Burayı seçme nedenlerimden biri de düzenli bir iş hayatım olacakken içimden bir şeyler oluşturma, başarma kişiliğini de öldürmeyecektim. Örneğin bir bankadan da güzel bir teklif almıştım ancak benim için aşırı durağan olacağından seçmemiştim.

İşi hallettikten sonra tenise başladım, yıllardır başlamak istiyordum ama beyaz yaka olunca en hızlı yapabildiklerimden oldu Sonra yurt içinde ve dışında gezmeye başladım, kendi işimi yaparken onca yıl hiç tatil yapmamıştım neredeyse Yazmaya ve içerik üretmeye döndüm ama kendim için, bir kitle yaratmak için değil. Bu fark bana çok iyi geldi. Bunu fark edince de çok takipçili hesaplarımı kapattım ve göz önünden tamamen çekildim. Zaman zaman bu garip gelse de alıştım ve sevdim  

Durağanlıktan Aksiyona

Son bir yıldır bu düzenli, stabil hayatı yaşıyorum ancak fazla durağan bir yıl geçirdim. Tabii ki bilerek seçtim böyle bir yaşamı çünkü bu dönemde bu gerekiyordu benim için ancak artık bir önceki yazımda da belirttiğim gibi yeni yaşımda biraz daha hareketli bir yaşama geçeceğim. 

Bu hareket tabii ki yukarıda bahsettiğim stabilliği bozacak şekilde değil. Kendim için daha çok şey yapacağım, kendimi daha çok geliştireceğim ve her anlamda daha iyi bir ben olmak için çalışacağım. Stresin, gürültünün, hırsın, kötülüğün minimize olduğu bir hayata devam edeceğim. 

Özetle yeni hayatımı seçme serüvenim bu şekilde gelişti, gelişmeye devam ediyor. Yolculuğun bizi nereye götüreceğini bilmem. Ancak artık o döngüden çıktığım ve hayatın tadını çıkarabildiğim için çok mutluyum. Artık sevdiklerim, yanımdakiler, ailem benim için yoldan daha önemli

Ve tabii ki bir şarkıyla veda ediyorum..

Top 5’te Sadece 1 Türkçe Şarkı, O Kadar da Derdim Yokmuş!

Hep kendimi Türkçe ifade etmiştimdir ve Türkçe’nin bana en iyi tercüman olduğunu düşünmüşümdür. Özellikle duygusal anlamda bu konuda tartışmasız bir şekilde Türkçe benim için öne çıkar. Bu yıl çok duygusal bir yıl geçirdiğimi düşünüyordum. Ancak Spotify’a göre bu böyle değil top 5 şarkımdan sadece 1’i Türkçe kalan 3’ü İngilizce, diğeri de odaklanmak için dinlediğim sözsüz bir parça. 

Hatırladığım kadarıyla Top 5 listesine Türkçe dışında bir dil hiç girmemişti. Girdiyse de max 1 tane İngilizce’dir. Bu beni şaşırtan ilk konuydu.

Umuda Gerçekten Takmışım!

Bu yıl en çok dinlediğim ilk iki şarkı da “umut” üzerine ve şimdi fark ediyorum ki 5 yıl sonra 2. sezonunu yayınladığım podcast serimin ilk bölümü de “”umut” üzerineydi. Sanırım insan umut etmeden duramıyor. Bazen bir şeylerin eksikliği yüzünden umudu fark edemiyoruz ama belki de arka planda en çok aradığımız şey bu.

Ahmet Kaya Önceliğini Kaybetti!

Yıllardır en çok dinlediğim sanatçı Ahmet Kaya olurdu ama ilk defa ilk ikide yer almadı. Ahmet Kaya’yı sevmemin nedeni gerçekten tercüman olması ve insanın içine içine işleyen bir sesinin olması. Sanırım yaş aldıkça dertlerim azalmasa da içselleştirmem azalıyor. Bu sevindirici sanırım

Sözün Özü Odin Değişiyor Harbiden

Son birkaç yıldır içsel bir sorgulamayla değişmeye çalışıyorum ve bunu birçok noktada hissedebiliyorum. Bunu Spotify özetimden görmeyi beklemiyordum elbet ama farkında olmadıklarımız değil midir asıl bizi yansıtan? 

Ben sonucumdan memnun kaldım çünkü tam da istediğim gibi bir dönüşümün ön habercisi olmuş. Bir sonraki yeni yaş yazımda bu dönüşümden bahsedeceğim zaten, bu yüzden seni bu yıl en çok dinlediğim şarkı olan “HOPE” ile bırakıyorum 

Özellikle sonu çok iyi ama klibini de bırakıyorum ki başından sonunda kadar dinle her şeyiyle ben çünkü  

Ex’s Pain

Bir diziden bir sahnede kadın adama “şu haline bak ya yapayalnızsın çevrene bak bi var mı biri yok bir tane arkadaşın yok” diyor kızarak. Bu konuşamanın çok benzerinin eski kız arkadaşımla yaşamıştım. O da arkadaşlarımın olması gerektiğini, onlarla daha çok vakit geçirmem gerektiğini vs benzer cümlelerle söylerdi. Arkadaşım vardı aslında ama ben daha çok kız arkadaşımla ve bir-iki tane(gerçekten 1-2) çok yakın arkadaşımla zaman geçirmek istiyordum, fazlasıyla değil çünkü bu bana yeterdi ki… 

Kız arkadaşım ciddi bir şekilde bunu dile getirince ve çevreme de dikkat etmeye başlayınca haklı gibi görmeye başladım. Herkesin birkaç tane farklı arkadaş grubu vardı, sürekli farklı (birbirini tekrarlayan) etkinlikler yapıyorlardı, normal olan bu gibiydi. Herkes gibi olmak için herkes gibi olmak, onlar gibi yaşamak, belli etkinliklere gitmek, paylaşım yapmak, giyinmek gerekiyordu.

Herkes Gibi Olmak Ne Demek?

Ben de herkes gibi olmaya başladım, partilere katıldım, farklı gruplardan arkadaşlıklar kurdum, farklı giyindim, farklı paylaşımlar yapmaya başladım, farklı şeyler izlemeye başladım… Sosyal medyada herkes nasılsa öyle oldum yani, klasik bir Türkiye genci 🙂 Sonra ne oldu peki?

İşin ironik yanı şu ki herkes gibi olduktan sonra elimdeki her şeyi, ilk olarak da kız arkadaşımı kaybetti:)) Elbette ana etmen bu değildi ama sonuçların buraya gelmesinde etkisi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Sonrasında işimi, ekibimi, çevremi, paramı, arkadaşlıklarımı, mutluluğumu, mental sağlığımı, fiziksel sağlığımı vs elimdeki neredeyse her şeyi kaybettim. Bir domino etkisi gibi gitti hepsi… Bu kadar kaybı benim gibi güçlü insanlar da kaldıramıyor ve büyük bir depresyon sürecine girdim, terapiye başladım. 

Gerçekten birçok kişinin hayal gücünü aşacak kadar kötü günler geçirdim. Ama konumuz bu süreçten sonra başladı. Yaklaşık 6-7 aylık bir sürecin ardından çok yakın zamanda o yıkımın etkisinin tamamen gittiğini hissettim. Bu etki gidince silkinme yaşadım 🙂 Üstümde kara kara tozlar varmış da onları atmışım gibi oldu. Sonra bir dönüp baktım ve bu herkes gibi olma mevzusunu fark ettim.

Instagram

Bunu önce sosyal medyada gördüm, Instagram’da herkes mutlu, herkes iyi (!) kıyafetler giyiyor, herkes aynı yerlerde aynı iyi tatilleri yapıyor, bir dönem sharm el sheik’e gidiliyor, diğer dönem Dubai’ye, sonra Bodrum, Alaçatı zamanı geliyor, Barbie çıkıyor pembe oluyor her yer, Oppenheimer çıkıyor IMAX default oluyor, Dekk diye bir mekan çıkıyor herkes orada, bir DJ geliyor herkes orada, bir akım çıkıyor herkes o akımla videolar çekiyor, bir kahveci açılıyor herkes orada, bir kütüphane açılıyor herkes orada, bir dizi çıkıyor herkes onu izliyor… Böyle sabaha kadar sayarım. İlk bakışta hepsi farklı şey gibi geliyor ama biraz daha derin bakın hepsindeki ortak örüntüyü görüyorsunuz, herkes herkes yaptığı için herkesin yaptığı şeyi yapıyor. Ama bu sadece Instagram, peki Twitter?

Twitter

Twitter’da da herkes uzman, her konuda herkesin bir fikri var, herkes her şeye karşı, herkes her şeye toksik, herkes kendi cenahından olmayını cahil görüyor, herkes ya linç yapıyor ya da linçleniyor, herkes her konuda ahkam kesiyor… Daha uzatmaya gerek yok.

Linkedin

LinkedIn peki? Orada herkes bir şey, herkesin bir başarısı var. Etkinliğe katılan da başarılı, terfi alan da, şirket değiştiren de, kurs bitiren de, yatırım alan da, çok derin (!) anlamı olan hikayeler yazan da… Herkes de önemli bir şey; stajyer de bir şey, işsiz de, yatırımcı da, muhasebeci de. Herkes herkes gibi yani, bana farkını söyleyebilir misiniz havalı unvanların?

Ben Nasıl Herkes Oldum?

Kısacası onlineda da gerçek hayatta da herkes herkes. Ben de herkestim dolayısıyla, herkes gibi olmaya çalışıyordum. Kafaya çok takıyordum neden bu kadar az insanla kahve içiyorum diye, neden herkes gibi tatillere gitmiyordum diye ya da İstanbul’a ilk ayak bastığımda yaptığım gibi tek başıma zaman geçiremiyordum çünkü birileri olmalıydı ya, herkesin etrafında birileri vardı. Bir başka şey Instagram’da depresif olamıyordum, üzgün şeyler paylaşamıyordum. İyi de mutlu değilim ki neden sürekli mutluymuşum, başarılıymışım gibi paylaşım yapıyorum? Yaptım maalesef en alasını yaptım en arabesk olduğum zamanlar mutluymuşum gibi paylaşımlar yaptım örneğin. Özel hesap açtım bu arabesk yanımı paylaşayım diye ana hesaptan farklı bir şey paylaş(a)madım…

Nasıl Fark Ettim?

Yakın zamanda sosyal medya ve online kullanımımı biraz azalttım, daha çok kendime odaklanmaya çalıştım ve yukarıda aktardığım gerçekleri bir bir fark etmeye başladım. Sonra bir tiksinme yaşadım önce Twitter’da oldu bu ve görüşlerimin olduğu paylaşımları yapmayı bıraktım, sonra Instagram’da paylaşım yapma isteğim hiç kalmadı. Bunlar da daha fazla düşünebilme ya da diğer bir tabirle kafamı çalıştırabilmeme sebep oldu. 

Herkes Gibi mi Olmak? Yalnız mı Kalmak?

Bu farkındalık sonra soradaki soru bundan sonra ne yapmalıyım? Benim hikayemde ironik bir durum çıkıyor aslında, ben herkes gibi olmamak, kendi hikayemi yazmak için okulu bırakmıştım, girişimci olmuştum, bu riskleri almıştım. Bu yüzden aslında cevap direkt ortaya çıkıyor. Zaten bu olmasaydı da hiç memnun olmadığım bir şeydi herkes gibi olmak, sıkılıyordum saçma geliyordu, ben bu değilim diyordum. Bu yüzden özüme neysem ona dönüyorum. 

Birkaç somut adım da atmaya başladım. Twitter hesabımı yıllar sonra ilk defa gizliye aldım. Takipçisi çok olan Instagram hesabımdan kişisel paylaşım yapmayı bıraktım, 100 takipçisi bile olmayan özel hesabımdan da nasılsam onu gösterdiğim paylaşımlar yapmaya çalışıyorum, hikayeler yazmaya başladım yine, bu yazıyı yazdım… 

Daha da yazarım, yazmayı özlemişim ama çok uzun oldu. Buraya kadar okuduysan teşekkürler

İçime işleyen bu andan sonra fark ettim ki her şeyim o kadar da iyi değilmiş. Maddi durumum yeterince iyi değilmiş, çalışmam gereken zamanın çok altında çalışıyormuşum, elimdeki işlere yeterince odaklanamadığımdan hepsinin patlaması çok olasıymış. Yani tüm kariyerim bitmek üzereymiş. Ayrıca önüme gelen birçok fırsatı bu “iyi” halin verdiği rehavetle kaçırmışım. Hayatındaki her şeyini riske eden ben, uçurumdan düşmek üzereymişim. Sanırım bunu birkaç hafta daha geç yaşasaydım geri dönülmesi çok zor bir noktada olacaktım.

İşte tüm bunların sonunda “her şerde bir hayır vardır” sözü tekrar geldi aklıma. Eğer dün gece beni şoka uğratan o olay olmasaydı ben tüm bunları fark etmeyecektim. Bu fark ediş beni yeni düşüncelere sürükledi ve sağlam bir sirkelenmemi sağladı. Şimdi işlerimin kontrolünü, hayatımın kontrolünü daha sağlam alıyorum elime. O bi türlü gelmek bilmeyen hevesle çalışma isteği şimdi tekrar gelmiş durumda. Çünkü özgür olabilmek, kimseye muhtaç olmamak ve kendi çizdiğim yoldan sapmamak benim en temel yaşam kıstaslarımdan biri. Eğer bunlardan birinin bile aksi gerçekleşirse o zaman yaşadığım yaşam benim olmaz. Öyle bir yaşamın da gereği var mı?

Bu uyanıştan sonra fark ettim ki daha önce de bu kadar olmasa da kötü, durumlar/anlar yaşamıştım ve yine bunların bana çokça faydası olmuştu. Örneğin insanlar, özellikle de işin erbabı kişiler, bana bu girişimin(KreatifBiri.com) batar dedikçe ben daha da iyi konuma getirmiştim, insanlar okulu bıraktım diye yadırgadığında onlara yanıldıklarını göstermek için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışmıştım, ilk girişim sunumum yarıda kesilince bulunduğum ortamdaki en iyi sunum hep benimki olacak diye kendime söz vermiştim…

İşte tüm bunlardan ötürü hayatımda iyi şeylerin yanında kötü şeylere de şükürler olsun. Onlar benim daha iyi motive olmamı, kendimi daha iyi fark etmemi ve daha iyi yaşama sahip olmamı sağladı.

Bu 5 günde çok önemli bir şeyi fark ettim. İnziva dönemine girmeden önce çözemediğim bir durum vardı ve bu tüm hayatımı çok kötü etkiliyordu. Üstelik çok önemli bir kader anının da eşiğindeyim. Yaşamım boyunca durumumun farkında olup kolay kolay salakça hatalar yapmayan biriyim ama bu defa göz göre göre yapacaktım. Tüm yaşamımı mantıksal bir neden olmaksızın tehlikeye atıyordum. Ama bu inziva sürecinden çok önemli bir şeyi anladım: bazı şeyleri olduğu gibi kabul etmeliyiz. Peki bu ne demek?

Şimdiye kadar neyin gerçekleşmesini istediysem gerçekleşti. Istanbul’da yaşamaya başladım, MacBook’um oldu, okulu bıraktım, kendi işimi kurdum, etkinliklerde konuşmacı olmaya başladım, insanlara kendimi tanıtmadan tanıyanlar olmaya başladı, ailemle aram çok iyi oldu, bir statüm, gücüm oldu… tüm bunların ve fazlasının olmasını istedim ve oldu. Çünkü formül çok basit kendine inan, azimli ol, cesur ol ve gerçekten iste. Bu 4 şeyi yapınca her şey oluyordu. Lakin bir şeyde bu formül çalışmadı. O şeyi çok istedim, kendimden beklemediğim ölçüde cesur oldum, inanılmaz azimliydim ve kendime de inanıyordum. Lakin yok ne yaparsam yapayım istediğim şey olmuyordu. Üstelik işin içinden de çıkamıyordum ve az önce bahsettiğim çözemediğim durum da bu. Yapım gereği bu bende kısa devreye neden oldu, tüm kararlarım salakça olmaya ve hayata karşı tüm motivasyonumu yitirmeye başladım. Haftalardır bunu nasıl çözeceğimi düşünüyordum ve nihayet dün bir çözme ulaştım: kabulleniş.

Evet o şeyin gerçekleşmesini çok istiyordum, evet bunun için elimden gelen her şeyi yapmıştım hatta kendi sınırlarımı aşmıştım. Lakin işte bazen olmaz ne yaparsak yapalım olmaz. Bunu kabullenmeliyiz. Ya doğru zaman değildir, ya daha iyisi olacaktır ya da sadece olmuyordur işte. Evet hala gerçekleşmesini istemeye devam edeceğim, hala bir umutla yaşayacağım, hala çabalayacağım belki de ama artık kabul ediyorum olmama ihtimalini de. Çünkü kabul etmezsem yaşamıma sağlıklı bir şekilde devam edemeyeceğimi gördüm. Hem bu kabulleniş yeni bakış açıları ve diğer ihtimalleri göz önünde bulundurmamı sağlayacak.

Bu kabullenişi yaptıktan sonra fark ettim ki ben zaten bilmeden birçok kabullenişe sahiptim zaten. Birçok alanda yeteneksiz olduğumu kabul etmiştim, kötü biri olamadığımı, zayıf olduğumu, sıkıcı olduğumu, istediğim gibi arkadaşlara sahip olamayacağımı, saf mutluluğa ulaşamayacağımı, girişimcilikten ilerlemek zorunda olduğumu, bu ülkeden gitmek zorunda olduğumu, kaderimi kabullenmiştim. Bir yenisini daha niye kabullenmeyeyim ki?

İnzivam bu yazıyı yayınladığım an itibariyle bitti. Şimdi yeniden kazandığım motivasyonumla yarın sabahki uçuş için çantamı hazırlamaya ve sonrasında da öğleden sonraki büyük toplantı için hazırlık yapmaya başlamam lazım. Çok zor ama güzel günler bekliyor beni, bakalım neler olacak

Daha önceden de bir inziva dönemim sonucu çıkarımlarımı yazdığım yazıma da bakmak istersen buraya tıklayabilirsin.

İnsanların hep bir yaşam amacı olmasını ve büyük hayallere sahip olması gerektiğini düşündüm. Hala da öyle düşünüyorum ama bunlar ne olmalıydı? Yani yaşam amacımız ve hayallerimiz ne olmalıydı? Bu soruya cevap olarak bilmeden en çok yaptığım şeyi yaptım, tek tek denedim. Kendime sürekli farklı hedefler belirledim, amaçlarım değişti, hayallerim zor olsa da değişti. Birçok şey yaşadım ve artık kendimi de hayatımı da çok daha iyi tanıyorum. Elbetteki yeteri seviyeye hiç ulaşamayacağım.

Üniversiteye başlamadan önce bir bilgisayar mühendisi olup kendi şirketimi kurmak ve yeni bir Steve Jobs olmak gibi bir hayalim vardı ve tek önemli kişi bendim. Üniversiteye ilk başladığımda ise hala şirket kurmayı falan istiyordum ama bir de -bir YouTube videomda da bahsettiğim gibi- hayata bir sıfır geriden başlamış insanlar için büyük şeyler yapmak istiyordum, özellikle de hiçbir fırsatı olmayan çocuklar için fırsatlar yaratmak istiyordum. Sonra ne zaman oldu bilmiyorum ama kötü biri olmak istedim, oldum da ve hayallerimde sadece ben vardım. Ben en zengin kişi olacaktım, ben üniversiteyi bırakarak herkesten daha iyi olacaktım, ben sıfırdan devler yaratacaktım… Artık kimse umrumda değildi. Sadece başarılı olmalıydım, okulu bırakma garantim olmalıydı, bu ülkeden kaçmalıydım… Sonra özümden uzaklaşmalıydım çünkü izlediğimiz her şeyde mutlular, başarılar bizdeki sınırları aşanlardı, iyilikten, etikten, dinden uzak olanlardı. Benim özüm ise tam tersiydi ve benim yaşadığım yaşam sıkıcıydı. Değişmeliydim, büyük değişmeliydim…

Deneyebildiğim her şeyi denedim. Kötü de oldum iyi de, aşırı mantıkçı da oldum, tamamen duygusal da, üniversiteyi de bıraktım, kendi işimi de kurdum, yurt dışında yaşamamın kapısını da açtım, sıfırdan kendi paramı da kazanmaya başladım… Ama bir şeyler olmuyordu, eksikti. Yapmak istediğim ne varsa yapıyordum ama hep eksiktim, tatmin olamıyordum. Yani nedendi bu durum? Her kutbu deneyen biri neden tatmin edici olanı bulamıyordu? Bu soruların cevabına da son zamanlarda izlediklerim sayesinde ulaştım. Tüm izlediklerim de başarılı olanlar da mutlu olanlar da ortak şeylere sahipti ama ben bunlara yanlış taraftan bakıyordum. Ben hep yüzeysel bakıyordum.

O izlediklerimde gördüm ki insan özünde ne ise, iyiyse, hayatını biriyle paylaşıyorsa, mutlu olduğu şeyi yapıyorsa istediği her şey oluyordu. Başkaları gibi olmaya çalışmak, sadece kendin için yaşamak, sevgiyi, duyguları yok saymak, manevi tarafı yok saymak, etiği yok saymak hiçbir şey kazandırmıyordu.

Mesele denemek değildi. Mesele sadece neyin senin için doğru olduğunu bilip ona göre devam etmekti. Doğrular ise yaşadıklarımızla ortaya çıkıyordu zaten. Benim için de ortaya çıkmıştı, yani en azından bu son zamanlarda daha iyi anladım. Ben özümde ne varsa onu kabul edip onunla yaşamalıydım. Ben başarılı olmalıydım ama bunu insanlara kanıtlamak için değil ben istediğim için, başarıyı sevdiğim için başarılı olmalıydım. İyi biri olmalıydım çünkü inancım bunu gerektiriyordu ve iyi olmayı, insanlara yardımcı olmayı da seviyordum. Zengin olmalıydım ama kazandığım kadar da dağıtmalıydım çünkü gördüm ki para denilen şeyi dağıtınca, ihtiyacı olanlara verince, insanları güldürünce değeri oluyor. Duygusal da olmalıydım, mantısal da çünkü özümde ikisi de vardı ve ben bunlarla yaşamayı öğrenmeliydim. Büyük riskler almalıydım çünkü eğlenceli ve kazancı büyüktü ama bu riskleri iyi de hesaplamalıydım yoksa sonu hüsran oluyordu….

Şimdi baştaki soruya geri dönelim en büyük hayalim ne? En büyük hayalim, mümkünse hayatımı adayacağım biriyle iyi biri olarak, iyinin sınırlarından çıkmayarak, insanlara her anlamda yardımcı olarak, yazarak, okuyarak, sevginin olduğu, mutluluğun olduğu, başarının alternatif yollara da sağlanabileceğinin kanıtı olan bir yaşam sürmek.

Peki ya sen nasıl bir yaşam sürmek istiyorsun? Bu soruyu sordun mu kendine ve korkmadan cevaplayabildin mi? Bir tutam cesaretten kimsenin hayatı alt üst olmaz ama muhteşem olabilir…