Icarus’tan Daha Kötü Bir Düşüş?

Sonra ise Icarus’a olan bana da oldu ve kanatlarım yandı, sadece yere düşmekle kalmayıp birçok açıdan eksilere indim.  Oradan toparlamak da imkansız gibiydi, hatta bir arkadaşımın çok sonradan dediği gibi o durumda intihar etsen kimse garipsemezdi, neden diye sormazdı. Neyse ki bir şekilde oradan da çıktım ve yine uçmaya başladım. Üstelik yine normal yollardan giden Odin’e göre daha yüksekteydim. Ama rüya gibi geçen o yıllardan daha aşağıdaydım. Yine de şu anki yükseklik de gayet iyi ve çok güvenli, tam Icarus’un babasının belirttiği seviyede.

Mucizeler Yok Mu Oldu?

Peki tekrar rüya gibi bir yaşam olmasının önündeki engel ne? Mucizeler mi yok oldu? Yoksa başka bir şey mi var? Aslında bunun cevabı benim için net: mucizeler her zaman var. Var ama onlara inanmayı seçtiğimiz müddetçe var. Tüm o geçmişteki imkansızların gerçek olması, hayallerime bir bir kavuşmam hepsi onların bir gün gerçek olacağına inanmamla gerçek oldu. Sanki geleceği görüyormuşçasına inandım gerçek olduklarına ve o gelecek geldiğinde gerçek oldular, neredeyse tam tarihlerine kadar geçek oldular.

Neden Artık Mucizelere İnanamıyorum?

Mucizelerin gerçek olduğunu ve gerçekleşecek olduğunu biliyorum ama asıl mesele hangisine inanacağım. Onlarca olasılık var ve hangisi doğru olan? Hangi mucizeyi seçeceğim? Örneğin uçtuğumdan yükseklik yerine daha yükseğe uçabileceğime mi inanmalıyım yoksa bu yükseklikten memnun olup yalnız uçmamayı mı düşünmeliyim? Ya da uçtuğum rotayı mı komple değiştirmeliyim? 

Eskiden benim için rota tekti ve netti bu yüzden o yol üzerindeki o imkansızlıklara erişeceğime, mucizelerin gerçekleşeceğine inandım ve gerçek oldular. Ancak artık seçemiyorum, hangisi benim için doğru? Ya da bunların hiçbirini düşünmeyip birini seçip ilerlemeli miyim? En kötü karar bile kararsızlıktan iyi değil mi? Sonuçta yanlışları bolca olsa da olduğum konuma hızlı seçimlerim getirdi ve bulunduğum konum çok iyi.

Neden Artık Mucizelere İnanma Zamanı?

Az önce anlattığım tekrar kanat çırpıp stabil bir yüksekliğe ve hıza erişene kadar her şey çok iyiydi. Çünkü bir şeyi inşa ediyordum, daha doğrusu enkazdan çıkıyorum. İnsanın büyük bir meşgalesi olduğunda bazı şeyleri görmezden gelebiliyor, hayata adaptasyonun bir parçası sanırım bu. 

Benim için bu enkazı kaldırma süreci bitti hatta hayatımı hiç olmadığı kadar stabil bir duruma getirdim. Bu yüzden artık kaçamıyorum seçim yapmaktan, bir varış noktası olmadan yaşamaktan. Artık bir şeylere inanmanın, mucizelere tutunmanın zamanı geldi. Hangi mucizelerin gerçek olacağını eski günlerdeki gibi hikayelerimde görürüz belki de

27. yaşıma merhaba yazımda bu yıl için dizginleri elime alıyorum demiştim ama tam olarak almam 6 ay sürdü Öncelikle yıl çok kötü başladı, Şubat’ta ailemin evine 5-6 günlüğüne inzivaya gittim ve döndüğümde çok iyi bir başlangıç yaptım. Hayatımda ilk defa iş yaşam dengesini kurup anda yaşamayı çözdüm. İşimde üretkenliğim ve odağım arttı, her şey çok daha akışında ilerlemeye başladı. Bu da beni hem daha mutlu, hem daha huzurlu biri yaptı. Ancak hala tamamlanmayan şeyler vardı…

Enkazı Kaldırmak

2023 yılında kendime bir enkaz yarattım, 2024’te ise bu yıkıntı şekil değiştirse de sırtımda taşımaya devam ettim ancak 2025 öyle olmadı. 2025’te yukarıda bahsettiğim inzivadan sonra enkaz yok olmaya başladı. Yok olma hızı ise hiç beklemediğim kadar iyiydi. Mayıs ayına kadar neredeyse hiçbir enkaz kalmamıştı, maddi manevi çok iyiye gidiyordum. 

Mayıs ayında ise uzun zamandır beklediğim kırılma gerçekleşti. Aştığıma kendi inandırdığım ama aslında aşamadığım son bir enkaz vardı. Bu enkazı aklımla ve tüm benliğimle ne kadar çabalarsam çabalayayım üzerimden atamamıştım. Neyse ki 2025’in şansı burada da yüzüme güldü ve Mayıs sonunda tesadüfen -detayına girmeyeceğim- bir şey fark ettim. Bu farkındalığın hemen ardından Japonya’ya seyahate gittim. Bu seyahat, uzun zamandır ihtiyacım olan o temiz hava gibiydi. Hem zihinsel hem duygusal olarak bambaşka döndüm.

2025 En İyi Yılım Olabilir mi?

Geçmişte çok ütopik ve iyi yıllar yaşadım. Özellikle 2019 ve 2021 benim için çok iyi yıllardı her anlamda. Bu yılın yarısı tamamlandı ve bu yazıyı yazarken fark ettim ki birçok farklılık olsa da yapı olarak 2019’a çok benziyor. Şubat ve Mayıs kırılımları, Haziran geçişi ve başlangıçlara hazırlık… 

2025 iyi geçmiş olsa da hala 2019’u geçebilmesi için eksikleri var ama şanslıyım ki Evren buna hazırlıyor gibi. Fark etmeden Temmuz ayına tıpkı o zamanki gibi bir başlangıç, dönüşüm hedefi koymuştum. Yine Eylül ayına kadar bir hedefim var. Bunları bu benzerliğin farkında olmayarak hazır hissettiğim için belirlemiştim. Birkaç gün sonra Temmuz ayı başlayacak, benim için değişimlerin başlangıcı olan bu ayın şimdiden çok iyi geçeceğini görüyorum ve tıpkı 2019’daki gibi sürprizler yapmasını bekliyorum

Ez cümle uzun zamandır beklediğim döngülerden arındım, huzurluyum, mutluyum, dengedeyim… Yine birkaç yıldır hissedemediğim evrenin yanımda olmasını da hissetmeye başladım ve çok şükür rüzgar benden yana. Gen Z deyimiyle prime dönemime giriyorum diyebilir miyiz?

En Durgun Yaş Ne Demek?

26. yaşıma kadar hayatım neredeyse tam olarak planladığım gibi gitti. Ancak ilk defa bu yıl kendim için oluşturduğum ana plandan saptım, sapmak zorunda kaldım. Hayatımın herhangi bir noktasında beyaz yakalı olacağımı, kendi işimi yapmayı bırakacağımı, hayallerimden vazgeçeceğimi, değişeceğimi düşünmüyordum. 

2024’e girmeden hayatımda belki de ilk defa hedef belirlemedim, bir beklentide olmadım. Bir koşturmaca da istemedim, sadece akışına bıraktım ve kendiliğinden akmasını istedim, öyle de oldu. Önce beklemediğim bir alanda, beklemediğim bir şirkette beyaz yakalı oldum. Pozisyonum, maaşım ve çalıştığım alan da oldukça iyiydi. Sonrasında tenise başladım, halbuki belki de son 5 yıldır ilk defa yeni yıl planlarıma yazmamıştım, kader ya işte, bu yıl başladım ve hala düzenli devam ediyorum. Yıllar boyu erken kalkmak, güne erken başlamak istemiştim, bu yıl ilk defa -neredeyse 1 yıldır- saat 7’den önce kalkıyorum. Hep tatil istemiştim, bu yıl  3 defa çok güzel tatil de yaptım. Hele Ramazan Bayramı’nda Sırbistan + Antep tatili benim için çok ütopik ve iyiydi :))

Böyle birçok örnek sayabilirim, gerçekten plan yapmadan, isteğim olmadan başladığım bir yaş oldu benim için 26. yaşım. Ve beklediğimden daha iyi geçti, planlasam bu kadar iyi olmazdı. Ancak tüm bunlara rağmen hayatımın en sakin dönemiydi. İş-ev döngüsü dışına pek çıkmadığım bir yıldı. Son haftaları saymazsak ne doğru düzgün kitap okudum, ne kendimi geliştirdim ne de ek bir proje yaptım. Hatta var olanlardan da vazgeçtim örneğin içerik üreticiliğini bıraktım, takipçili hesaplarımı sildim. Kabuğuma çekildiğim, kendimi anlamaya çalıştığım, eksiklerimi -materyalist olanları değil- görmeye çalıştığım, ne istediğimi belirlemeye çalıştığım bir yıl oldu. Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar sakin olduğum, bu kadar az adım attığım, bu kadar az ses getirdiğim bir yıl olmamıştı. 

Neden En Durgun Yaş: Ne İstediğini Seçebilmek!

Bu kadar durgun olmamın bir nedeni vardı elbette, kendimi, isteklerimi, nasıl mutlu olacağımı anlamaya çalışıyordum. Nasıl biri olmalıydım? Hangi yolu seçmeliydim? Tekrar aynı hataları yapmamak için neye dikkat etmeliydim? İsteklerimin kökeni neydi? Travmalar mı, benim geçek isteklerim mi? Yanlışlarım neye göre, kime göre yanlıştı?

Böyle yüzlerce sorunun cevabını aramakla geçti bu yaşım. Son 1 aya kadar da birçoğuna cevap verebilsem bile asıl olayı kaçırıyordum ve bunun farkında olduğum için bir türlü içim rahat etmiyordu. Hayatıma devam ediyordum ancak belirsiz bir nehirde nereye varacağımı bilmeden gidiyor gibiydim. Bu da benim gibi hep yolun nereye varacağını merak eden biri için çok bunaltıcı ve yorucuydu ancak son bir ayda bir şeyler değişti. Nasıl oldu bilmiyorum ama hayatıma yeni giren birine çok özel bir şeyler anlattım o da sorular sordu, sorulardan birine verdiğim cevaptaki bir cümle bir anda tüm puzzle’ın tamamlanmasını sağladı. Son bir iki haftamda da bunun üzerine düşünüyorum ve gerçekten içim rahatladı çünkü tüm sorularımın temeli olan “nasıl bir hayat istiyorum” sorusuna içime sinen bir cevap bulabildim sonunda. 

Aslında hep bildiğim bir şeydi ancak nedense bu defa dayanağını sağlam bir yere bağladım ve sanırım bu içimi rahatlatan şey oldu. 27. yaşıma girerken eğer bunu keşfetmemiş olsaydım muhtemelen bir daha bulamayacağımı düşünürdüm, çok şükür ki bunun rahatlığıyla girmiş olacağım. Burada bu bulduğum şeyi ya da nasıl bir hayat istediğimi söylemeyeceğim ama bu dönüşümü anlattığım podcastimin 2024 versiyonunu dinlediysen bunu zaten az çok anlarsın

Kader Diye Bir Şey Var mı?

Bu yıl en çok düşündüğüm şeylerden biri de kader konusu oldu. Ofiste iş hayatına yeni başlayan Z kuşağı arkadaşlarım çok sık sistem eleştirisi yapıyorlar, kabullenemiyorlar birçok şeyi. Onlara Mevlana’dan da esinlenerek şakayla karışık söylediğim bir söz var:

Eskiden toydum sistemi/ülkemi değiştirebileceğimi düşünürdüm, sonra genç oldum kendi kaderimi belirleyebileceğime inandım, şimdi ise yetişkinim sadece akışına bırakıyorum.

Gerçekten de benim için süreç böyle oldu. Sistemi değiştiremeyeceğimi anlamam çok kısa sürse de kaderimi belirleyebileceğime inancım çok yüksekti, çok da zorladım ama anladım onu da. Bazı şeyler daha biz doğmadan belirleniyor, bazıları da bazı güçler tarafından ama günün sonunda belli bir yerde anlıyorsun ki hiçbir zaman kaderinde ne var bilemiyorsun. Hayat kaderimde olduklarına emin olduğum her şeyi bir bir alarak bana bunu çok güzel, en acısından öğretti.

Yeniden Başlama Zamanı! Yeni Umut Etme Zamanı!

Geçen yıl doğum günü postumu paylaşırken arka plana Can Bonomo’nun Güneş şarkısını koymuştum. O şarkıda şöyle bir kısım var:

Sen korkma yeniden doğar güneş
Tut cebinde ne kaldıysa hatalarından
Koy kendi kendini kendi yerine
Korkarsan adım almaktan ya da
Tut ki derinlere dalmaktan

Sen korkma yeniden doğar güneş

Bu aslında benim için tam da ihtiyacım olan şarkıydı ve 26. yaşımda gördüm o güneş hep bir şekilde doğuyor. Gece mutlaka yerini aydınlığa bırakıyor, geçmez dediğimiz her şey bir şekilde geçiyor. Çok zorluklar yaşadım ama hepsini aştım bir şekilde. Bir yerde görmüştüm “Allah kimseye kaldıramayacağı yük vermez!” diye. Buna pek inanmıyordum, çok da isyan ettim ama günün sonunda ne kadar olsa da zorlukları bir bir aştım ve fark ettim ki herkes hayatının zorluğundan, başına gelenlerden şikayetçi. Bana göre çok hafif şeyler yaşanlar da böyle diyordu, daha ağır şeyler yaşayanlar da. Anladım ki gerçekten herkesin yükü kendine ve herkesin taşıyabileceği kadar. 

Bu her şeyin geçeceğini bilme hissi son dönemlerde oluşan bir şey oldu ve aşırı rahatlattı. Çünkü günün sonunda anlıyorsun ki her durumdan bir şekilde çıkılıyor, her düşüşten sonra bir şekilde tekrar doğruluyorsun. Bu, insanı güçlendiren, rahatlatan ve büyüten bir şey. Bu farkındalıktan sonra geriye yeniden başlamak kaldı Podcastimi dinlediysen bileceksin ki bu sezonun ilk bölümü de yeniden başlamak ve umut etmek üzerineydi. Podcast benim için temiz düşünme alanı yani kendi kendime odaklı olarak düşünmekte zorlandığım şeyleri toparlamak için yaptığım bir şey. Bu yüzden her ne kadar orada yeniden umut edeceğimi söylesem de pek başaramamıştım ancak yukarıda anlattığım şeylerin bir bir hazır olması gerekiyormuş. Artık hazır olduğum için yeni hayallerim canlanmaya başladı bile

Ve 27. Yaş

27 sayısı benim için hep özel oldu, bunun Antepli olmamla alakası olabilir tabii ki Şaka bi yana cidden en çok beklediğim yaşlardan biri. Benim için tam bir yetişkin olmanın ve evliliğin yaşıydı. Çevremdeki herkes çok hızlı evleneceğimi söylese de ufukta hiçbir bir şey olmadığından büyük ihtimalle evliliğin yaşı olmayacak ama yetişkinliğin yaşı olacağı kesin. Bir dönüşüm sürecindeydim ve birçok kişi için de bu yaşlarda oluyor bu dönüşüm. Bu süreci tamamlamak üzere olduğumdan 27. yaşımda daha stabil, daha ne istediğini bilen, daha akıllıca geleceğini şekillendiren biri olacağımı şimdiden görüyorum. Bu yılda da beklenti, hedef vs belirlemiyorum. Yapabildiğim kadar çok akışına bırakacağım ve neler olacak hep birlikte göreceğiz

Son olarak bir şarkıyla veda etmek istiyorum, aslında Spotify yazısında bu şarkıya yer vermiştim ve aynı şarkıyı iki defa koymam ama bu defa yapacağım. Şarkı başta sona neredeyse tamamen benim yolculuğumu anlatıyor gibi (sonundaki 30 yerine 27 koyarsanız) ve en sonda dediği gibi artık dizginleri elime alıyorum!

Aslında bir tweet atacaktım buradaki hislerimi ama baktım ki tek tweete sığmıyor ben de yazayım dedim. Bu yazıyı 26. yaşımda ne oldu gibi değil de daha çok şu an ne hissediyorum üzerine yazmaya çalışacağım.

En Sert Kırılım

Bundan yıllar önce hayatımı yıllara bölüp hangi dönem ne olacağını yazmıştım: 21. yaş şirket kurma, 24. yaş yatırım alma, 27 yetişkinlik ve evlilik, 35 emeklilik gibi. 24. yaşımdan sonra kırılım yaşadım ve bu plandan çizgisinden tamamen uzaklaştım. Bundan uzaklaşmayı her gün hissediyorum ama sanırım uzaklaşmadan beri ilk defa benim için önemli bir diğer yaşıma geldiğim için garip bir his var. 

Geçmez Dediğimiz Her Şey Geçiyor

Bu başlığı aslında bir şeyleri arkada bırakmak yapacaktım ancak her şeyin geçiyor olması da bunun bir alt kırılımı olsa da özetliyor bence. Her yerde okurdum, görürdüm, dinlerdim; hayatımda geçmeyeceğini düşündüğüm olayların, acıların geçeceğini ama inanmazdım, inanmak istemezdim. Geçtiler, geçiyorlar… 

Gerçekten bazı durumların içindeydim ve bunları nasıl aşacağımı göremiyordum, bilmiyordum. Düşünüyordum ancak hiç sonuca varamıyorum, mantıklı yolları bir türlü göremiyordum. Bazılarında hiç göremedim de ama sanırım zaman bunlara ilaç oldu ve geçtiler. 

Bu geçmez dediğimiz şeyler, arkamızda bıraktığımız şeyler bizi güçlendiren ve yetişkin kılan ana şeyler bence. İnsan aklıyla da kalbiyle de çözümünü bulamadığı şeylerin yoluna girdiğini anlayınca rahatlıyor, artık dertler o kadar da büyük olmuyor, su hep bir şekilde akıyor ve yolunu buluyor. 

Dirençler ve Değişimler

26. yaşımda dirençlerim oldu, özellikle de suyun akıp yolunu bulmasına. Çünkü yolu hep ben çizerdim, suyun gitmesini istediğim yönü ben belirlerdim ancak bu yaşımda artık bunun mümkün olmadığı durumları gördüm, yaşadım. Yine ben yön vermek istedim ama olmadı. Sanırım yeni yaşıma yaklaşırken fark ettiğim şeylerden biri de bu direncin anlamsız olduğu ve bazen yönü belirleyemeyeceğimin kabullenişi. Anlaşılan dirençsizliğin bendeki karşılığı değişim olacak yeni yaşımda.

Son Söz

Bakalım yeni yaşım geldiğinde neler yazacağım, hangi beklentilerim olacak, kader kendini gösterecek mi… Ve evet son olarak bu yaşımda insanın mutsuzken de iyi olabileceğini öğrendim, bunu da anlatan bir şarkı bırakıyorum, bir gün buraya bakıp gülerek okurum  

Aslında benim de bu sorulara net bir cevabım yok, ben de bu yazıyla beraber bulmayı ümit ediyorum. Çünkü artık yazmak dışında zihnim düşünemiyor. İş dışında herhangi bir konuyu düşünmeye çalıştığımda aklım hep işe gidiyor çünkü iş benim için bir kaçış, zihni kapatma biçimi. Bu yüzden yazıyorum işte. 

O dönem çok açtım; öğrenmeye, başarıya, bilinmeye, her şeye. Ancak bunların hepsini geçtiğimiz yıllarda tattım. Bir de o dönem çok büyük hayallerim, hedeflerim vardı. Aslında kağıt üzerinde ana hayalim aynı. Birkaç ay önce yayınladığım podcastte de yeniden doğmak için yeniden umut etmek, yeniden umut etmek için de yeniden hayal kurmak lazım, o hayale tutunmak lazım demiştim. Peki hayal aynı hayalse neden yeniden doğamadım? Neden eskisi gibi çabalamıyorum herhangi bir şey için? Neden yeni bir şey öğrenme hevesim sadece iş için? Neden hiç kitap okuyamıyorum? Neden hiç yazamıyorum? Neden ana hedefim uğruna bu kadar az çabalıyorum? Neden sadece yaşamak için yaşıyorum?

Farkı şimdi anlamaya başlıyorum. O dönem hiç yenilmemiştim, yenilecek kadar büyük oynamamıştım oyunu. Kaybedecek neyim var diyordum belki de ama artık neyim olduğunu çok iyi biliyorum. Belki de bu yüzden o cesaretimin olmayışı, o umudumun olmayışı. Özellikle bir konuda o kadar çok denedim ve o kadar çok yenildim ki sanki artık imkansız gibi geliyor. Belki de imkansızdır bazı şeyler ve bunu kabul edip devam etmeliyim ama edemiyorum. Tekrar denemek istiyorum, tekrar olsun istiyorum…

Her zaman bir yol odluğunu düşünen ben bu defa neden yolu düşünecek enerjiyi bile bulamıyorum? Yani gitmesem de olur o yoldan ama o yol ne? Belki de yolu belirlersem peşinden giderim diyedir bu korku. Her zaman bir yolu olan, yolu olmayanlar hunharca eleştiren ben için ne kadar ironik bir cümle oldu

Nasıl Tekrar Yaratıcı Olacağım? 

Asıl konuya dönmeliyim, zira durum tespitlerinin sonu gelmez, sıra çözümde. Çözüme üzerin düşünecekken fark ettim ki beni ben yapan işlerin başında, ilk yaptığım büyük proje olan KreatifBiri var. Ne ironik ki insanları yaratıcı yapmak için kurmuştum ve baya da ilgi görmüştü. Unutmuşum bile, çok eski zaman gibi…

Yazının tam bu noktasında durdum ve bu yazıyı ChatGPT’ye attım, ona sordum çözüm ne diye. O ise benim düşündüğümün tam tersini söyledi. Ben yine büyük bir hedef belirleyecektim ve bunun peşinden gidecektim ancak ChatGPT küçük hedefler belirlememi önerdi. Ve bum hemen yine aynı döngüye gireceğimi fark ettim. Az kalsın podcastimde bahsettiğim 5 yıllık döngüye sokacaktım kendimi yine. Değişmek gerçekten çok zor. Büyük ihtimalle yine baya büyük bir hedef belirleyip ona koşarken kendimi heba edip yıllarımı çöp edecektim. Ama yapay zeka sağolsun benden daha iyi düşünüyor. Bu yüzden ilk adım küçük adımlar belirlemek olacak. Haftada 1 yazı yaz, 2 defa spor yap gibi falan. Bunlara şu an karar vermedim, net bir listeye döküp belki gelecek haftaki yazımın konusunu bu yaparım kim bilir. 

Ayrıca yine büyük hayaller kurmak yerine, küçük yakın zamanlı hayaller de düşünmeye çalışacağım. Bunun da faydasının olacağını düşünüyorum. 

Son Söz

Şu ana kadar 600 kelime civarı yazmışım, uzun zaman sonra için fazla bile, zorlamaya gerek yok. Bir sonraki yazıda görüşürüz.

Ex’s Pain

Bir diziden bir sahnede kadın adama “şu haline bak ya yapayalnızsın çevrene bak bi var mı biri yok bir tane arkadaşın yok” diyor kızarak. Bu konuşamanın çok benzerinin eski kız arkadaşımla yaşamıştım. O da arkadaşlarımın olması gerektiğini, onlarla daha çok vakit geçirmem gerektiğini vs benzer cümlelerle söylerdi. Arkadaşım vardı aslında ama ben daha çok kız arkadaşımla ve bir-iki tane(gerçekten 1-2) çok yakın arkadaşımla zaman geçirmek istiyordum, fazlasıyla değil çünkü bu bana yeterdi ki… 

Kız arkadaşım ciddi bir şekilde bunu dile getirince ve çevreme de dikkat etmeye başlayınca haklı gibi görmeye başladım. Herkesin birkaç tane farklı arkadaş grubu vardı, sürekli farklı (birbirini tekrarlayan) etkinlikler yapıyorlardı, normal olan bu gibiydi. Herkes gibi olmak için herkes gibi olmak, onlar gibi yaşamak, belli etkinliklere gitmek, paylaşım yapmak, giyinmek gerekiyordu.

Herkes Gibi Olmak Ne Demek?

Ben de herkes gibi olmaya başladım, partilere katıldım, farklı gruplardan arkadaşlıklar kurdum, farklı giyindim, farklı paylaşımlar yapmaya başladım, farklı şeyler izlemeye başladım… Sosyal medyada herkes nasılsa öyle oldum yani, klasik bir Türkiye genci 🙂 Sonra ne oldu peki?

İşin ironik yanı şu ki herkes gibi olduktan sonra elimdeki her şeyi, ilk olarak da kız arkadaşımı kaybetti:)) Elbette ana etmen bu değildi ama sonuçların buraya gelmesinde etkisi olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Sonrasında işimi, ekibimi, çevremi, paramı, arkadaşlıklarımı, mutluluğumu, mental sağlığımı, fiziksel sağlığımı vs elimdeki neredeyse her şeyi kaybettim. Bir domino etkisi gibi gitti hepsi… Bu kadar kaybı benim gibi güçlü insanlar da kaldıramıyor ve büyük bir depresyon sürecine girdim, terapiye başladım. 

Gerçekten birçok kişinin hayal gücünü aşacak kadar kötü günler geçirdim. Ama konumuz bu süreçten sonra başladı. Yaklaşık 6-7 aylık bir sürecin ardından çok yakın zamanda o yıkımın etkisinin tamamen gittiğini hissettim. Bu etki gidince silkinme yaşadım 🙂 Üstümde kara kara tozlar varmış da onları atmışım gibi oldu. Sonra bir dönüp baktım ve bu herkes gibi olma mevzusunu fark ettim.

Instagram

Bunu önce sosyal medyada gördüm, Instagram’da herkes mutlu, herkes iyi (!) kıyafetler giyiyor, herkes aynı yerlerde aynı iyi tatilleri yapıyor, bir dönem sharm el sheik’e gidiliyor, diğer dönem Dubai’ye, sonra Bodrum, Alaçatı zamanı geliyor, Barbie çıkıyor pembe oluyor her yer, Oppenheimer çıkıyor IMAX default oluyor, Dekk diye bir mekan çıkıyor herkes orada, bir DJ geliyor herkes orada, bir akım çıkıyor herkes o akımla videolar çekiyor, bir kahveci açılıyor herkes orada, bir kütüphane açılıyor herkes orada, bir dizi çıkıyor herkes onu izliyor… Böyle sabaha kadar sayarım. İlk bakışta hepsi farklı şey gibi geliyor ama biraz daha derin bakın hepsindeki ortak örüntüyü görüyorsunuz, herkes herkes yaptığı için herkesin yaptığı şeyi yapıyor. Ama bu sadece Instagram, peki Twitter?

Twitter

Twitter’da da herkes uzman, her konuda herkesin bir fikri var, herkes her şeye karşı, herkes her şeye toksik, herkes kendi cenahından olmayını cahil görüyor, herkes ya linç yapıyor ya da linçleniyor, herkes her konuda ahkam kesiyor… Daha uzatmaya gerek yok.

Linkedin

LinkedIn peki? Orada herkes bir şey, herkesin bir başarısı var. Etkinliğe katılan da başarılı, terfi alan da, şirket değiştiren de, kurs bitiren de, yatırım alan da, çok derin (!) anlamı olan hikayeler yazan da… Herkes de önemli bir şey; stajyer de bir şey, işsiz de, yatırımcı da, muhasebeci de. Herkes herkes gibi yani, bana farkını söyleyebilir misiniz havalı unvanların?

Ben Nasıl Herkes Oldum?

Kısacası onlineda da gerçek hayatta da herkes herkes. Ben de herkestim dolayısıyla, herkes gibi olmaya çalışıyordum. Kafaya çok takıyordum neden bu kadar az insanla kahve içiyorum diye, neden herkes gibi tatillere gitmiyordum diye ya da İstanbul’a ilk ayak bastığımda yaptığım gibi tek başıma zaman geçiremiyordum çünkü birileri olmalıydı ya, herkesin etrafında birileri vardı. Bir başka şey Instagram’da depresif olamıyordum, üzgün şeyler paylaşamıyordum. İyi de mutlu değilim ki neden sürekli mutluymuşum, başarılıymışım gibi paylaşım yapıyorum? Yaptım maalesef en alasını yaptım en arabesk olduğum zamanlar mutluymuşum gibi paylaşımlar yaptım örneğin. Özel hesap açtım bu arabesk yanımı paylaşayım diye ana hesaptan farklı bir şey paylaş(a)madım…

Nasıl Fark Ettim?

Yakın zamanda sosyal medya ve online kullanımımı biraz azalttım, daha çok kendime odaklanmaya çalıştım ve yukarıda aktardığım gerçekleri bir bir fark etmeye başladım. Sonra bir tiksinme yaşadım önce Twitter’da oldu bu ve görüşlerimin olduğu paylaşımları yapmayı bıraktım, sonra Instagram’da paylaşım yapma isteğim hiç kalmadı. Bunlar da daha fazla düşünebilme ya da diğer bir tabirle kafamı çalıştırabilmeme sebep oldu. 

Herkes Gibi mi Olmak? Yalnız mı Kalmak?

Bu farkındalık sonra soradaki soru bundan sonra ne yapmalıyım? Benim hikayemde ironik bir durum çıkıyor aslında, ben herkes gibi olmamak, kendi hikayemi yazmak için okulu bırakmıştım, girişimci olmuştum, bu riskleri almıştım. Bu yüzden aslında cevap direkt ortaya çıkıyor. Zaten bu olmasaydı da hiç memnun olmadığım bir şeydi herkes gibi olmak, sıkılıyordum saçma geliyordu, ben bu değilim diyordum. Bu yüzden özüme neysem ona dönüyorum. 

Birkaç somut adım da atmaya başladım. Twitter hesabımı yıllar sonra ilk defa gizliye aldım. Takipçisi çok olan Instagram hesabımdan kişisel paylaşım yapmayı bıraktım, 100 takipçisi bile olmayan özel hesabımdan da nasılsam onu gösterdiğim paylaşımlar yapmaya çalışıyorum, hikayeler yazmaya başladım yine, bu yazıyı yazdım… 

Daha da yazarım, yazmayı özlemişim ama çok uzun oldu. Buraya kadar okuduysan teşekkürler

Farazi olarak zor bir karar vermeniz gerekiyor diyelim. Bu kararın iki yönü var olsun, seçimlerden biri mantıksal bir çıkmaza diğeri de duygusal bir çıkmaza sürüklüyor sayalım. Mantıksal çıkmazı seçersek günlük yaşantımız etkilenecek ve siz de mantıksal biri olun. Yani mantıksal acıların size en çok acı veren şeylerden biri olduğunu düşünüyorsunuz. Diğer tarafta da büyüklüğünü kestiremediğiniz bir duygusal acı bekliyor. Tercih yapmanız gerekiyor. Ya kendi varoluşunuzu derinden etliyecek mantıksal çıkmaza ya da duygusal çıkmaza gireceksiniz. Mantıksal biri olarak boyutunu bilmeseniz de duygusal acı çekmeyi mantıksal çıkmaza girmeye yeğliyorsunuz.

Niçe de bu kararı verirken devreye giriyor ve merak etme duygusal acı seni öldürmez aksine güçlendirir diyor. Bu da çok mantıklı görünüyor ve siz duygusal acı çekmeye kesin karar veriyorsunuz çünkü öbür tarafta mantıksal bir belirsizlik var. Kararı verdikten sonra ilk başta iyi ki diyorsunuz çünkü duygusal acı beklediğiniz kadar çok olmuyor hatta tam tersine mantıksal belirsizlikten çıktığınız için içiniz çok rahat. Buraya kadar her şey çok güzel ama bir şeyi unuttuğunuzu çok sonra fark ediyorsunuz.

Duygusal acı yavaş yavaş kendini göstermeye başlıyor ve gittikçe korkutucu boyuta ulaşıyor. Yine de farazi olarak sizi çok dirayetli biri olarak farz edelim. Sizde olan bu dirayetle siz bunu da atalatacağınızı düşünüyorsunuz, çok düşük ihtimal de olsa bunun da gerçekleşeceğini farz edelim. Yine sorun yok gibi görünüyor ama fark ediyorsunuz ki duygusal acı sadece kendi acısıyla kalmamış, sizde büyük değişimlere ve belki de büyük yıkımlara neden olacak. Bu yıkımlar da büyük ihtimalle sizi Niçe’nin sözündeki ölüme götürecek.

Burada soru şu oluyor acı çektiğimizde bunun domino taşları gibi gittikçe büyüyeceğiniz nasıl bileceğiz? Bilmeden nasıl acı çekmeyi kabul edeceğiz? Kabul ettiğimiz takdirde sonu görüp, pişman olup geri mi dönmeliyiz? Ya geri dönme şansımız yoksa?

Herkes hayran hayran başarı filmlerini izliyor, kitaplarını okuyor, herkes onlar gibi olmak istiyor. Herkes başarılı olmak istiyor, mutlu olmak istiyor, yaşamın tadına varabilmek istiyor. Ee herkes bunu istiyor ama herkes bir noktayı kaçırıyor. Eğer ki bunlardan birini ya da hepsini istiyorsanız mutlaka cesur olmak zorundasınız. Korkak olmak, çekingen olmak, kendinden emin olmamak her zaman kaybettiriyor. Risk almadan kimse bir şeyi elde edemez, monoton bir hayatın dışına çıkamaz…

Nasıl bir yaşam isterseniz isteyin, kimi örnek alırsanız alın hepsinin hayatında cesaret vardır. Hz. Muhammed’in hayatında da cesaret vardır, Steve Jobs’ın da, Trump’ın da, İmamoğlu’nun da, Erdoğan’ın da… Çünkü atalarımız boşuna dememiş korkunun ecele faydası yok diye. Korkarak kimse iyi bir yaşam yaşayamaz. Evet korku riskleri ortadan kaldırır ama risklerin ortadan kalkması demek başarının da, mutluluğun da, yaşamın anlamının da ortadan kalktığına delalettir. Tüm kutsal kitaplar, tüm hayatlar, tüm başarı öyküleri, tüm aşklar… hepsi bunun kanıtıdır.

Geçen gün tanıdığım biri bir karar vermek zorundaydı ya biraz cesur olup bir adım ileri gidecekti ya da küçük bir ihtimal de olsa iki kişiye mutlu olma fırsatı verecekti. Zor bir karardı, göründüğü kadar basit değildi ama o da klasik hataya düştü bence risk almadı, şu anki durumunu bozmadı o küçük ihtimal uğruna. Çoğu kişi de bunu yapıyor ama tüm yazı boyunca dediğim gibi cesaret olmadan tüm ihtimaller yok olur. Her zaman olmasa da insan bazen tünelin sonu görünmese de ışığa ulaşacağına inanarak girmelidir tünele. O tünele girebilmek herkesin harcı değil bu yüzden de herkes başarılı değil, herkes mutlu değil…

Son olarak gündemden bağımsız bir şarkıyla veda ediyorum